Elpensita amo

说说轻松
说说轻松 论坛版主
2008-07-10 19:49
5615 次阅读 0 条回复
(dekdu poemetoj por ***)
 
 de Mikaelo Bronsxtejn  
 
Skribaĵ’ sur la vizitkarto
 
Vi tre plaĉas al mi - estas vero.    
Sama vero, ke vi flugas for.
Tamen mi kun sincero
diru, ke ja protektos memor'
 
la dancadon kun ardo,
ĝojon de la rigardo,
revojn kun iluzi'...
 
Koran dankon al vi!
 
23.08. 07
 
 
 
Eble
 
Eble, serĉanta inspiron,
 
sonĝas mi nun al subten’ de
 
vi, kiu folan admiron
 
vekas en mi ekstermende.
 
 
 
Eble, impetas koncentre,
 
mi por kompreni vin, kaj ne
 
palpi la vojon necerte
 
per meditad’ tutsemajne.
 
 
 
Eble… sed venas la fido,
 
kiu entempe ne feblas,
 
ke ne tro foras revido,
 
ke en la viv’ ĉio eblas.
 
05.09. 07
 
 
 
Via voĉo
 
Mi kredas, ke mi vin bezonas –
 
sed kial?
 
Nur via voĉo milde sonas
 
en mia
 
eventoriĉa viv’ necerta
 
kaj en la
 
matura koro, ami sperta –
 
sed sen la
 
sincera vorto ĝustesona –
 
velkanta…
 
do mi vin dankas, mia bona,
 
elkanta!
 
09.09.07
 
 
 
La vortoj
 
La vort’, metita ĝustaloke,
 
efikas pli ol la hazarda.
 
Ĉu sonas voke aŭ provoke
 
la vort’ de l’ enamiĝo tarda?
 
 
 
Ĉu en la sonĝ’ almenaŭ foje
 
vi rememoras min? Apenaŭ…
 
Vortumus mi eĉ jelpe, boje,
 
se trovus tion pli konvena
 
 
 
por  komprenigi mian senton
 
al vi… al mi – unuavice,
 
ĉar mi hezitas, kaj prudenton
 
alvokas damne kaj malice.
 
 
 
La vortojn trovi. L’pensojn formi.
 
Alie l’ viv’ ne bonas por mi.
 
10.09.07
 
 
 
Pluva bluso
 
Mi estas for
 
de prudentaj decidoj pri ia ekag’,
 
vanuas el kor’
 
la deziro kompreni, ke daŭras la tag’,
 
kaj vea venen’
 
plenigas bobele pokalon de l’ sort’,
 
kaj sonas en splen’
 
senpasia despero de blusa akord’.
 
   Revenu vi home, vizie, fantome,
 
   revenu en tuto eĉ nur  por minuto
 
   kaj restu kun mi!
 
   Amata senfine, plej ĉarma virine -
 
   en festoj, en plagoj, dum noktoj, dum tagoj
 
   delekto por trista anim’…
 
 
 
Fluas la pluv’,
 
gutoj lense grandigas ombregojn de l’ nokt’ –
 
jen estas la pruv’,
 
ke ne lasos min jam la kutima sufok’
 
de larma real’ –
 
same lense en larmoj grandiĝas vizi’ –
 
ebriiga fatal’
 
tute dronas en bluso kun penso pri vi.
 
 
 
Aperu senbrue, mirakle kaj flue
 
sur nuba podio por la melodio,
 
por blusa paŝad’.
 
Al rev’ efemera, glimante malvera,
 
loganta nin fore, tentanta amore,
 
nin blusas la pad’…
 
 
 
Cedas mallum’ -
 
nuban tukon je flikoj disŝiris la vent’,
 
telere la lun’
 
ŝvebas inter la flikoj de mia prudent’,
 
kaj kreas gitar’
 
purajn sonojn post sombre sopira obtuz’.
 
Trankviliĝas mi, ĉar
 
eĉ se vi ne revenos, plu daŭros la blus’.
 
nov.-06 – sept.-07
 
 
 
   Preskaŭ invito
 
Mi iĝos iam sobrul’,
 
tedema avaĉo,
 
knarvoĉe pri morboj miaj
 
mi plendos dum nia kun’, -
 
sed ardon de mia brul’
 
aprobas dume la aĝo,
 
kaj ridas okuloj viaj,
 
responde al miaj nun!
 
 
 
Plu daŭras iriza ir’ –
 
aŭroroj septembraj
 
naskiĝas en bunt’ kolora,
 
en fora arbara ben’,
 
kaj pli ol plenaĝa vir’
 
pri siaj plagoj portempaj
 
forgesas kun juno kora,
 
revante pri via ven’.
 
 
 
Juvele pretas por vi
 
manpleno da prunoj,
 
sincera regalo, predo
 
de mia ĝardena vag’,
 
kaj, malgraŭ ies envi’,
 
ni ambaŭ restadas junaj
 
ĉe nia senzorga kredo
 
pri l’ suno de nova tag’.
 
14.09.07
 
 
 
Amplitudo
 
Amplitudo de miaj pensoj
foje saltas ekster konscion,
aludante pri la atencoj
de l' racio ricevi ĉion.
 
Sen apudo, en pensa nudo
ne medito - traviv' ektrema...
Vidu, estas ĝi amplitudo -
do, nature, - pensad' ekstrema.
 
25.09.07
 
 
 
Envio
 
Mi prenas liniilon kaj surmape
 
mezuras la distancon inter ni, -
 
ĝi estas kurta, - deksep centimetroj!
 
Ĉu kredi tion? Ŝatus la anim’,
 
sed sobra penso frapas jam enkape,
 
ke l’ tuta lando estas…
 
Sen komentoj
 
mi vidas gruojn flugi al la sudo,
 
mi vidas nubojn flugi al la sudo,
 
la sudon celas blanka spur’ avia,
 
kaj mi envias…
 
27.09.07
 
 
 
Papilia aŭtun’
 
Papilia aŭtun’.
 
La aero plenplenas je revoj.
 
Adiaŭas anseroj -
 
kojno flugas al sud’ super mi.
 
Kaj hezitas mi nun
 
inter miaj preferoj kaj devoj,
 
inter vero kaj vero, -
 
la realo kaj la iluzi’.
 
 
 
Ion kaŝas maten’.
 
Savas min konifera arbar’ de
 
turmentiĝ’ triviala
 
per amika humida brakum’.
 
Mi liberas, kaj sen
 
konsekvenca pensad’, malmingarde,
 
sen serĉado kiala
 
simple paŝas al fora eklum’.
 
 
 
Ĉu naskiĝas la ver’ -
 
absoluta, senduba, difina -
 
en senzorga paŝado,
 
en la pina kaj muska ekspir’?
 
Min alvokas sincer’
 
de l’ malkaŝa rigardo virina,
 
kaj forestas la pado,
 
kiu  gvidas al saĝa elir’.
 
29.09.07
 
 
 
Vespera saluto
 
Venas vesper’
 
kun tristo.
 
Mia esper’ –
 
en disto.
 
Vastas la Ter’,
 
la lando…
 
Gravas la ver’:
 
ĉe l’ rando
 
norda nun mi
 
ekrevas,
 
ke sude vi
 
nun levas
 
glason da vin’
 
je mia
 
stranga destin’
 
ebria.
 
Do ankaŭ mi
 
englutu
 
brandon kaj vin
 
salutu
 
en via varm’,
 
elkora,
 
ho mia ĉarm’, -
 
aj, fora!
 
06.10.2007
 
 
 
La portreto
 
L’ okuloj en via portret’
 
depende de la sunekbrilo
 
jen montras la grizon de ekmaltrankvilo,
 
jen bluon de via kviet’.
 
 
 
Kaj pensas mi en embaras’
 
pri la diferenco mistera:
 
ĉu en maltrankvil’ aŭ kvieto ekstera
 
enestas bonŝanca okaz’?
 
 
 
Agordas mi spiron de l’ sent’
 
kun la itinero de l’ suno
 
por diri la vortojn, plej gravajn en nuno,
 
dum tiu konvena moment’.
 
 
 
Sed pace rondiras la sun’
 
sen kredi al ver’ Galilea,
 
kaj fuĝas de mi la moment’ malobea
 
al la sunsubira katun’.
 
 
 
Do kun senrezulta envi’
 
mi vane baraktas en reto…
 
ja antaŭ mi estas nur via portreto –
 
la muta fantomo de vi.
 
09.10.2007
 
 
 
 
 
Elpensita amo
 
Venis senatende
 
elpensita am’ kaj
 
tristo ekstermende,
 
helaj revoj ankaŭ
 
volvis min inunde,
 
en la sentokirlo…
 
Ĝojis mi dumlunde
 
pro la am-akiro.
 
 
 
Amo neĉasita,
 
ĉasta babilado,
 
post ekzist’ ermita
 
fajro kaj elan’, do
 
sentojn el la fundo
 
levis mia koro
 
ĝis agrabla vundo -
 
ĝuo kaj doloro.
 
 
 
Mi eĉ ne rimarkis,
 
ne avertis saĝo,
 
ke la amo mankis
 
en la elpensaĵo.
 
Mi en la inundo
 
dronis malsingarde
 
ĝis la fin’ de lundo,
 
kaj elplonĝis marde.
 
 
 
Per  revelacio
 
la destin’ min benis -
 
enamiĝo mia
 
tro rapide venis
 
al la adiaŭo
 
kun grinceto denta,
 
post trompita ravo,
 
ĝojo pormomenta.
 
 
 
Ĝis, adiaŭ, kara
 
elpensita amo!
 
Dolĉa kaj amara
 
estis via flamo.
 
Sed la kor’ sufloras:
 
 - Havas vi bontrovon -
 
elpensaĵ’ jam foras,
 
do - elpensu novan.
 
Okt.2007
 
el http://www.ipernity.com/blog/36860/73487
世界语工作室:http://www.esperanto.studio/ 个人主页:http://deodaro.ipernity.com 电子书店:http://www.ipernity.com/doc/deodaro/album
快捷回复
返回顶部