5786 次阅读
5 条回复
【汉藏对照】善事太子入海品第三十三
善事太子入海品第三十三.pdf
如是我闻。一时佛在罗阅祇耆阇崛山中。与大比丘僧。围绕说法。尔时贤者阿难。见提婆达多。于如来所。常怀嫉妒。驱饮醉象。推山镇佛。种种方便。欲得危害。然佛慈心。常有矜愍。于罗睺罗及提婆达多。视之一等无有差别。
如是我闻，一时，佛住在罗阅祇耆阇崛山中，为大比丘僧围绕而演说佛法。这时贤者阿难见到提婆达多对佛陀一直心怀嫉妒，他驱使醉象、推山石砸佛，用种种手段想加害佛陀。然而佛一直以慈心，恒常怜悯他，对亲子罗睺罗与提婆达多一视同仁，无有差别。
འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་དུས་གཅིག་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་བྱ་རྒོད་ཕུང་པོའི་རི་ལ་[?] དགེ་སློང་ཆེན་པོའི་དགེ་འདུན་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་བཞུགས་སོ།།དེའི་ཚེ་ན་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོས་ལྷ་སྦྱིན་གྱིས་ཐབས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་གནོད་པ་བྱ་བར་བསམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི། ལྷ་སྦྱིན་དང༌། སྒྲ་གཅན་འཛིན་གཉིས་ལ་མི་འདྲ་བ་མེད་པར་དགོངས་ཏེ། རྟག་ཏུ་དེ་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བར་མཐོང་སྟེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་པ་དང༌།
贤者阿难。睹其如是。常怀惋怅。思惟在意。从座而起。偏袒右肩。长跪合掌。叹说是事。
贤者阿难看到他这样作，心里怨恨提婆达多，想到这些，便从座而起，偏袒右肩，长跪合掌感叹地说起这件事。
佛告阿难。提婆达多不但今日兴恶于我。宿世之时亦伤害我。然我于彼常慈念之。贤者阿难即白佛言。不审世尊。提婆达多。亦为伤害。尔时慈愍。其事云何。愿具说示。
佛告诉阿难：“提婆达多不仅现在加害于我，过去世中也一直要加害我，但我始终慈悯他。”贤者阿难随即对佛说道：“不知过去世时提婆达多也曾加害您，但世尊慈悯他，这是怎么一回事呢？愿世尊为我们详细宣说。”
བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ལྷ་སྦྱིན་འདིས་དུས་འདི་ཉིད་ན་ང་ལ་གནོད་པ་བྱས་པར་མ་ཟད་དོ། སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་ཡང་ང་ལ་གནོད་སེམས་བསྐྱེད་དོ། །དགེ་སློང་དག་ཐེ་ཚོམ་དུ་གྱུར་ནས་ཀུན་དགའ་བོས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །ལྷ་སྦྱིན་འདིས་སྐྱེ་བ་གཞན་དག་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གནོད་པ་ཇི་ལྟར་བགྱིས་ནས་གསོལ་༄༅། །པ་དང༌།
佛告阿难。过去久远。无量无数。不可思议。阿僧祇劫。此阎浮提。有一国王。名曰勒那跋弥。（此言宝铠。）领五百小国王。有五百夫人婇女。皆无有子。王便祷祠诸天日月山海树神。经年历纪。不获子息。王大愁忧。而自念言。我今无子。旦夕崩亡。国无绍继。天下必乱。所以者何。五百诸臣。不相宾伏。便当力诤。强弱相陵。抂杀无辜。亡国丧民。莫不由此。念是事已。益增愦恼。
佛告诉阿难：“过去久远不可思议阿僧祇劫以前，这个阎浮提有一位国王，名叫勒那跋弥（汉语：宝铠）。统领五百小国王，他拥有五百位夫人和宫女，却都没有孩子。国王便向众天日月山海树神祈祷，经过许多年，依然不见效。国王因此十分苦恼，自己想道：‘我今无子嗣，一旦我死去，王位无人继承，天下必然大乱。为什么呢？五百位大臣互不服从，就会力争王位，相互侵扰，势必殃及无辜者。亡国丧民，无不是由此引起。’想到这些，国王更加忧愁苦恼。
བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །སྔོན་འདས་པའི་དུས་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད། ཚད་མེད། དཔག་ཏུ་མེད༑ བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཕ་རོལ་ན་འཛམ་བུའི་གླིང་འདིར་རྒྱལ་པོ་རིན་ཆེན་གོ་ཆ་ཞེས་བྱ་བ། རྒྱལ་ཕྲན་ལྔ་བརྒྱ་ལ་དབང་བྱེད་པ་ཞིག་བྱུང་ངོ༌། །དེ་ལ་བཙུན་མོ་དང༌།ཕོ་བྲངས་སླས་ལྔ་བརྒྱ་སྙེད་ཡོད་ཀྱང་བུ་མེད་དེ། ཉི་ཟླའི་ལྷ་ལ་སོགས་ཏེ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ལ་གསོལ་བ་བྱས་ནས་ལོ་མང་དུ་ལོན་ཡང་བུ་མེད་པས་མི་དགའ་བར་གྱུར་ཏེ་འདི་སྙམ་དུ་བསམས་སོ། །བདག་ལ་བུ་ནི། གཅིག་ཀྱང་མེད་ཀྱི། དེའུ་རེ་ཚེ་ཟད་པས་རྒྱལ་ཕྲན་ལྔ་བརྒྱ་ཡང་གཅིག་ལ་གཅིག་མི་ཉན་ཏེ་ཐམས་ཅད་འཁྲུགས་ནས་ཡུལ་མ་བདེ་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས་སེམས་ཁོང་དུ་ཆུད་དེ་ལག་པ་འགྲམ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འདུག་པ་ལས།
时有天神。知王至意。于王梦中。而语王言。城外林中。有二仙士。其第一仙。身有金色。福德聪辩。不可逮及。汝苟须子。可往求请。必当回意来生王家。王寻惊悟。差有喜色。即敕驾乘。单将数人。遍往推觅。
这时有一位天神了知国王的诚心，就托梦给国王说：‘城外的森林中，有两位仙人，其中一位身上泛着金色，福德深厚，智慧辩才无人能及。你如果想要孩子，可以去向他请求，他定会同意来投生国王家。’国王立即从梦中惊醒，脸上还稍带着喜色，即命准备车马，亲自带领几名随从，四处寻找那位仙人。
དེའི་ཚེ་ན་ལྷ་ཞིག་རྒྱལ་པོའི་བསམ་པ་ཤེས་ནས་རྨི་ལམ་དུ་རྒྱལ་པོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བསྒོའོ༑ ༑ཕོ་བྲང་གི་ཕྱི་རོལ་ཚལ་གྱི་ནང་ན་དྲང་སྲོང་གཉིས་ཤིག་ཡོད་དེ། གཅིག་གི་ལུས་གསེར་གྱི་མདོག་ཏུ་འདུག་གི །དེའི་གན་དུ་སོང་ལ་གསོལ་བ་ཐོབ་ཅིག་དང༌། བུར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བསྒོ་མ་ཐག་ཏུ་གཉིད་ལོག་པ་ལས་སད་ནས་དྲང་སྲོང་གཉིས་གང་ན་འདུག་པ་ཚོལ་དུ་སོང་སྟེ་
便得见之。即向求哀。种种自说。国无继嗣。忧深虑重。贪屈大仙。来生我家。绍继国嗣。去我忧患。若不见耻。唯垂见顾。尔时仙人。见王殷勤。不忍拒逆。即便可之。
终于遇见了那位仙人，国王便向其述说种种理由，苦苦哀求道：‘王位无人继承，我极其忧虑，希望您能屈尊来我家投生，继承王位，免除我的忧虑。希望您不要嫌弃，恳请您慈悲可怜我。’这时仙人见国王苦苦相劝，不忍拒绝，便答应下来。
དྲང་སྲོང་དེ་དང་ཕྲད་ནས་བདག་ལ་རྒྱལ་པོའི་རིགས་འཚོབ་པ་མེད་ཀྱི། ཁྱོད་བདག་གི་རིགས་སུ་སྐྱེས་ཏེ་རིགས་སོབས་ཤིག་ཅེས་གསོལ་བ་བཏབ་ནས་དྲང་སྲོང་དེས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་བྱའོ། །ཞེས་སྨྲས་སོ།
第二仙人。复语王言。我亦当往生于王家。王大欢喜。便辞还宫。
另一位仙人也对国王说：‘我也要去你家投生。’国王十分高兴，便告辞回宫。
།དྲང་སྲོང་གཅིག་གིས་ཀྱང་བདག་ཀྱང་ཁྱོད་ཀྱི་རིགས་སུ་སྐྱེ་བར་བྱའོ། །ཞེས་སྨྲས་པ་དང༌། རྒྱལ་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་ནས་ཁྱོད་ཀྱང་བདག་གི་རིགས་སུ་སྐྱེ་བར་ཤོག་ཅིག་ཅེས་སྨྲས་སོ།
经历数时。金色仙人。即取命终。大王夫人。名曰苏摩。即觉有身。聪明女人能得此智。知所怀妊。分别男女。便自说言。我所怀妊。必当是男。王及宫内。闻此语已。欣悦无量。王敕宫内夫人婇女。尽共承给。称悦其意。床褥饮食。极令细软。将护进止。不临危险。
经过一段时间，那位金色仙人即便命终。国王的大夫人名叫‘苏摩’，此时感觉有了身孕。聪明的女人可以知道所怀的孩子是男是女，她便自己说道：‘我所怀的定是男孩。’国王和宫内的人听后万分欣喜，国王令宫内其她夫人宫女都来承侍苏摩夫人，让她称心如意，令她的床褥饮食，极其精细柔软，护持活动起居，不让出现丝毫危险。
།དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཕྱིར་ལོགས་ནས་དུས་ཕྱི་ཞིག་ན་དྲང་སྲོང་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་དེ་ཚེའི་དུས་བྱས་ནས་བཙུན་མོ་ཆེན་མོའི་མངལ་དུ་སྐྱེས་ཏེ། བུད་མེད་མཁས་པས་བུ་ཡོད་པར་ཤེས་ནས་བུ་ཕོར་ཤེས་ཏེ་བདག་ལ་ངེས་པར་བུ་ཕོ་ཡོད་དོ། །ཞེས་རྒྱལ་པོ་ལ་སྨྲས་ནས་རྒྱལ་པོས་ཀྱང་བཙུན་མོའི་རིམ་གྲོ་བསྐྱེད་དོ།
十月已满。其大夫人。便生男儿。端正绝异。身紫金色。其发绀青。人相具足。王及内外。观之无厌。因召相师。令占相之。相师寻诣。上下观相。欢喜踊跃。而白王言。此儿相好。人中难有。聪明福德。不可逮及。王闻遂喜。复告相师。可为立字。相师问王。今此太子。受胎已来。有何变异。王即答言。此太子母。素来妒恶。乐人之过。妄举奸非。见他人善。心不为喜。怀妊已来。志性改异。为人慈仁。矜愚爱智。好修施惠。等意护养。 相师闻此。赞言善哉。此是儿志。寄情于母。便为立字。字迦良那伽梨。（此言善事。）
十月的孕期已满，大夫人苏摩便生下一个男孩，容貌端正绝伦，身体紫金色，头发是天蓝色，具足人的所有相好。国王和宫内外的人们怎么也看不够，就召来相师为他看相。相师很快赶来，上上下下仔细观看，欢喜踊跃，对国王说：‘这孩子的相好，人间难有，他的智慧和福德无人能及。’国王听了很高兴，又让相师给孩子起名。相师向国王询问：‘太子受胎以来发生了什么异常的事情？’国王回答：‘太子的母亲向来恶劣嫉妒，看到他人的过失就高兴，喜欢搬弄是非，诬告他人，看见别人的善行就不欢喜。自从怀孕以来，性格全然改变，为人慈爱仁厚，同情愚者，爱慕智士，喜欢布施利益他人，平等爱护养育一切众生。’相师听了赞叹道：‘好啊！这是孩子的意志寄托在母亲身上所致。’于是就给他起名叫迦良那伽梨（汉义：善事）。
།ཟླ་བ་དགུ་ཚང་ནས་བུ་ཁྱེའུ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་སྐྲ་མཐོན་མཐིང་གར་འདུག་པ། མཚན་དང་ལྡན་པ་ཞིག་བཙས་སོ། །རྒྱལ་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་ནས་བཙས་སྟོན་བྱས་ཏེ་མཚན་མཁན་གྱིས་མཚན་བལྟས་ནས་བུའི་མིང་ཡང་དགེ་དོན་དུ་བཏགས་སོ།
其第二夫人。名曰弗巴。第二仙人。亦复命终。生于第二夫人腹中。日月足满。便生男儿。形体状貌。无他殊异。复召
相师。次令相师而瞻相之。相师披观。而语之言。此太子者。是常人耳。福德智能。为足自住。王复敕之。为其立字。相师复言。有何异事。王语相师。此太子母。素性忠良。为人慈顺。乐宣人善。怀妊已来。返更乐恶。嫉妒贤能。见善不喜。相师复言。此亦儿志。寄之于母。故使然耳。因即立字。为波婆伽梨（此言恶事）。
国王的第二夫人名叫弗巴，第二位仙人命终后，就投胎在她身中。孕期已满，弗巴夫人生下一个男孩，形体和相貌都没有什么与众不同的地方。国王又请来相师为孩子看相。相师详细观察后对国王说：‘这个太子是个普通人，福德智力只是足够自己受用。’国王又命相师给孩子起名，相师又询问：‘发生过什么异常的事？’国王告诉他：‘这孩子的母亲向来忠厚善良，为人仁慈柔顺，喜欢称道他人的善行。怀孕以后反而喜好恶行，嫉妒贤能的人，看见善事便不高兴。’相师又说：‘这也是孩子的意志寄托在母亲身上，所以导致这样。’于是就给他起名为波婆伽梨（汉义：恶事）。
།དེ་ནས་ཡང་བཙུན་མོ་གཅིག་ཀྱང་སེམས་ཅན་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཏོ། །དྲང་སྲོང་གཅིག་ཤོས་ཀྱང་ཚེའི་དུས་བྱས་ནས་བཙུན་མོ་དེའི་མངལ་དུ་སྐྱེས་སོ། །དེ་ནས་ཡང་བཙས་སྟོན་བྱས་ཏེ་མཚན་མཁན་གྱིས་མཚན་བལྟས་ནས་ཁྱེའུའི་མིང་སྡིག་དོན་དུ་བཏགས་སོ།
其王尔时。注心爱念迦良那伽梨。不失其意。即敕为起三时之殿。冬时居温殿。春秋居中殿。夏时居凉殿。安置妓直。而娱乐之。太子渐大。聪辩殊异。学诸世典。十八部经。诵持通利。并善其义。
国王专心爱念善事太子，从不违逆他的心意。下令为他修建适宜三个时期居住的宫殿：冬季居住在温殿，春天秋天居住在中殿，夏天则居住在凉殿。准备了各种歌舞伎乐，让太子娱乐。善事太子慢慢长大了，极具聪明辩才，学习世间的十八部论典，读诵受持通达无碍，又善解其义。
།རྒྱལ་པོ་བུ་ལ་བྱམས་ཤིང་སྡུག་པས། བུ་འདུག་པའི་གནས་དབྱར་དགུན་དང༌། སྟོན་༄༅། །དཔྱིད་སོ་སོར་བྱས་ཏེ་བགས་ཀྱིས་ཆེར་སྐྱེས་ནས་རིག་པ་བཅོ་བརྒྱད་ལ་སོགས་ཏེ་གཙུག་ལག་ཐམས་ཅད་ལ་མཁས་པར་གྱུར་ཏོ།
辞出游。王即听之。敕治道陌。除去不净。乘大白象。金银校饰。千乘万骑。导从前后。
后来向父亲请求出游，国王答应了，下令整治道路，除去污秽之物。太子骑着大白象，金银庄饰，有千乘万骑前呼后拥。
།ཕྱིས་དགེ་དོན་གྱིས་རྒྱལ་པོ་ལ་གསོལ་ཏེ། བདག་ཕྱི་རོལ་ཏུ་འཆག་ཅིང་ལྟད་མོ་བལྟར་འགྲོའོ། །ཞེས་བྱ་བ་དང༌། དེའི་ཕ་མས་ཀྱང་བུ་འཆག་ཏུ་འགྲོའོ། །ཞེས་ལམ་སྲུང་ཕྱག་དར་བྱེད་དུ་བཅུག་སྟེ་རྒྱལ་མཚན་དང་བ་དན་བསྒྲེངས་ནས་མེ་ཏོག་གིས་གཏོར་ཏེ་བདུག་པ་དང༌། སྤོས་ཀྱིས་བདུག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོ་ལང་བཤམས་ནས་དགེ་དོན་གླང་པོ་ཆེ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱིས་བརྒྱན་པ་ལ་བསྐྱོན་ཏེ་དྲིལ་བསྒྲགས།རྔ་བརྡུངས། རོལ་མོ་དང་སིལ་སྙན་དཀྲོལ་ཏེ་སྐྱེ་བོ་བརྒྱ་སྟོང་སྙེད་ཀྱིས་བསྐོར་ནས་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་དོང་ངོ༌།
街道陌中。一切人民。夹道两边。诸楼阁上。观者无数。皆言太子。孰似梵天。威相姿貌。人中希有。尔时太子。见诸乞儿。身体羸瘦。衣被弊坏。左捉破器。右持折杖。卑言求哀。从人乞丐。太子问曰。何以乃尔。群臣答言。如此人辈。或无父母。孤穷单独。无所依仰。癃疾狂病。不能作役。无一钱储。身口所切。是使尔耳。太子慈愍。心深增悼。
沿途之上，一切人民挟道两边，楼阁上围观的人不可计数，他们都说：‘太子极像梵天，他的容貌姿态、威严的气度人中少有。’太子在这时见到许多乞丐，身体瘦弱，衣服铺盖破烂，左手拿着破烂的器皿，右手拄着拐杖，低声下气地向人哀求乞讨。太子就问：‘他们为什么会这样？’群臣回答说：‘这些人中有的无父无母，孤独贫穷，没有人可以依靠，又患上了恶疾，不能劳作，更没有一点积蓄，为了身口的需要，只能作乞丐了。’太子仁慈悲悯，心中深感痛苦。
།ཡུལ་མི་ཐམས་ཅད་ལམ་གྱི་གཡས་གཡོན་ན་ཁང་བུ་བརྩེགས་པའི་སྟེང་ནས་མིག་མི་འཛུམ་པར་ལྟ་ཞིང༌། འདིའི་བྱིན་དང་གཟི་བརྗིད་ནི། ཚངས་པ་དང་འདྲའོ། །ཞེས་བསྒྲགས་སོ།དེ་ནས་སོང་སོང་བ་ལས་མུ་ཏོ་བདག་གཅིག་གོས་ཧྲུལ་པོ་གྱོན་ཞིང་སྣོད་ཆག་པ་ཐོགས་ཏེ་ཅུང་ཟད་བསླང་ངོ༌། །ཞེས་འབོད་པ་དགེ་དོན་གྱིས་ཐོས་ནས་དེ་དག་ལ་ཁྱེད་ཅིའི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་ཉོན་མོངས་ཤིང་སྡུག་ཅེས་དྲིས་སོ། །དེ་དག་ལས་ཁ་ཅིག་ནི། འདི་སྐད་དུ། བདག་ཅག་ལ་ཕ་མ་དང༌། ཕུ་ནུ་དང༌། བུ་སྨད་དང༌། གཉེན་བཤེས་མ་མཆིས་པས་སྡུག་གོ །ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་ནི། བདག་ཅག་ཡུན་རིང་དུ་ནད་ཀྱིས་བཏབ་པས་མི་སོས་ཏེ་དུག་གོ །ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་ནི། བདག་ཅག་བག་མ་བྱས་པས་ཆོམ་པོས་བཅོམ་སྟེ་ཅི་ཡང་མི་བདོག་པས་སློང་མོ་བྱེད་དོ། །ཞེས་ཟེར་རོ།།དགེ་དོན་གྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲས་པ་ཐོས་ནས་མཆི་མ་དཀུ་སྟེ་སོང་ངོ༌།
转复前行。见诸屠儿。杀害畜生。稍割称卖。太子问言。何以作此。寻各答言。我不必乐。祖父已来。以此为业。若舍此事。无以自济。太子闻此。长叹而去。
继续往前走，又看到屠夫们杀害牲畜，切下肉来论斤出卖。太子又问：‘为什么做这些呢？’屠夫们马上纷纷说道：‘我们自己也不喜欢。但从祖辈以来就以此为业，如果舍弃这个职业，没有办法养活自己。’太子听了这番话，长叹着离开了。
།དེ་ནས་ཡང་ཡ་ཟད་ཅིག་ན་ཤན་པ་དག་ཅིག་སྲོག་ཆགས་བསད་ནས་བགས་པ་བཤུ་བ་དང༌། བསྙལ་གཏུབས་བདག་མཐོང་ངོ༌། །དགེ་དོན་གྱིས་ཨེ་མའོ་འདི་དག་ཅི་བྱེད་ཅེས་དྲིས་པ་ན། བདག་ཅག་གི་ཕ་མེས་རྒྱུད་ཀྱིས་འདི་འདྲ་བའི་གསོད་པའི་ལས་བྱེད་དེ། འདི་མ་བྱས་ན་མི་འཚོའོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་དགེ་དོན་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་ནས་ལྟ་མི་འདོད་པར་སོང་ངོ༌།
转前到田。见诸耕者。垦地虫出。虾蟆拾吞。复见有蛇。吞食虾蟆。孔雀飞来。啄食其蛇。太子问人。此作何等。耕者答言。此是我业。于中下种。后当得谷。以自供食。并输王家。太子叹曰。人由饮食。杀害众生。役身役力。辛苦乃尔。
太子又往前走，来到农田旁，看到耕种的人犁地时翻出许多虫子，被蛤蟆吞吃，又看到蛇在吞食蛤蟆。一只孔雀飞来把蛇啄着吃了。太子问耕地的人：‘这是在做什么？’他们回答：‘这是我们的职业，在土地中播种，以后收获谷物，养活自己，还要供应王家。’太子感叹道：‘人类为了饮食，杀害众生，又劳役自己，竟如此辛苦！’
།དེ་ནས་ཡང་ཕ་ཟད་ཕྱིན་པ་དང་ཞིང་པ་དག་ཅིག་ཞིང་རྨོས་ཏེ། ཞིང་རྨོས་པའི་ཤུལ་ན་སྲིན་བུ་མང་དུ་བྱུང་བ་ལ་བྱ་མང་པོ་དང༌། སྤྲུལ་གདུག་པ་དག་འཐུ་ཞིང་ཟ་བ་མཐོང་ནས་འདི་དག་ཅི་བྱེད་ཅེས་དྲིས་པ་ན། བདག་ཅག་ནི༑ ཞིང་རྨོས་ཏེ་ས་རློགས་པའི་ཤུལ་དུ་ས་བོན་བཏབ་ན་ཕྱིས་མང་དུ་སྐྱེས་ཏེ། དེས་འཚེ་ཞིང་རྒྱལ་པོའི་དཔྱ་ཡང་འབུལ་ལོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །དགེ་དོན་དེ་ལ་ཡང་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་ནས་ཕ་ཟད་སོང་བ་དང༌།
转复前行。见诸猎师。趣向群鸟。挽弓欲射。复见安网。张施在地。见诸禽兽。堕在其中。惊张鸣吼。不能得脱。太子问言。皆作何等。咸皆答言。捕诸禽兽。以自供济。太子闻此。深叹舍去。
太子再往前走，看到猎人们追逐群鸟，拉弓想射杀它们；又看到地上设置的网罟，许多飞禽走兽陷在里面，惊恐得张着嘴鸣叫嘶吼，不能够挣脱。太子问：‘你们都在做什么？’猎人回答：‘捕捉禽兽，养活自己。’太子听了，发出长长的叹息而离去。
རྔོན་པ་བྱ་རྒྱ་བྲེས་པ་དང༌། རྙི་བཙུགས་ནས་བྱ་རྣམས་བཤོར་བ་དང༌། སེམས་ཅན་དག་བྱ་རྒྱ་དང༌། རྙིས་ཟིན་ནས་ལུས་རྡེབ་ཅིང་འཐེན་ཀྱང་མ་༄༅། །ཤོར་ཏེ༑ སྙིང་རྗེ་བའི་སྐད་ཕྱུང་ནས་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་སྐྲག་པ་དག་མཐོང་ནས་ཁྱོད་ཅི་བྱེད་ཅེས་དྲིས་ན། བདག་ཅག་ཀྱང་རྒྱུད་ཀྱིས་འདི་འདྲ་བའི་གསོད་པའི་ལས་བྱེད་པས་འཚོའོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །དགེ་དོན་གྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲས་པ་ཐོས་ནས་ཤིན་ཏུ་ཡི་མུག་སྟེ་ཡང་ཕ་ཟད་སོང་བ་དང༌།
到河池边。见捕鱼师。张网捕鱼。狼藉在地。跳踉申缩。死者无数。太子复问。皆各答言。我仰此鱼。用供衣食。太子长叹。愍哀群生。为衣食故。乃当如是。杀害众生。供俟身口。殃罪日资。后报如何。便回还宫。忧念不乐。
他又来到河塘边上，看到渔夫正撒网捕鱼，鱼儿狼藉满地，跳跃着、伸缩着，死去的也不知有多少。太子又询问，渔夫们回答说：‘就靠着这些鱼，来供给衣食。’太子长长地叹息，心中悲悯苍生为了衣食的缘故竟至于这样的杀害众生。供给身口犯下的罪愆日日增长，将来会得到怎样的报应？回到王宫，忧思不乐。
ཉ་བ་དག་ཉ་རྒྱས་ཉ་བཅུས་ནས་མང་དུ་ཟིན་ཏེ་ཐང་བུ་ལ་ཕུང་པོར་སྤུངས་ནས་ད་དུང་ཡང་འགུལ་བ་དག་མཐོང་ནས་འདི་དག་ཅི་བྱེད་ཅེས་དྲིས་ན། བདག་ཅག་ཀྱང་རྒྱུད་ཀྱིས་ལས་གཞན་མི་བྱེད་ཀྱི། འདི་ལྟར་ཉ་བཤོར་ཞིང་འཚོ་བར་བྱེད་དོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །དགེ་དོན་གྱིས་འདི་ལྟ་བུ་དག་མཐོང་ནས་འདི་སྙམ་དུ་བསམས་སོ། །སེམས་ཅན་འདི་དག་ནི། དབུལ་ཕོངས་པས་བགོ་བ་དང་བཟའ་བའི་ཕྱིར་འདི་ལྟ་བུའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བའི་ལས་གསོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་དེ། འདི་དག་ནི། ཚེ་འཕོས་མ་ཐག་ཏུ་ངན་སོང་གསུམ་དུ་ལྟུང་སྟེ་མུན་པ་ནས་མུན་པར་འགྲོ་ཞིང་ཐར་པའི་དུས་མེད་དོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་ཕྱིར་ཁྱིམ་དུ་འོངས་ཏེ་ཉིན་མཚན་དུ་དེ་སེམས་ཤིང་མི་དགའ་ནས་
往白父王。愿赐一愿。王答之曰。恣汝所欲。不相违逆。太子白王。出行游观。睹彼群品。为衣食故。欺诳杀害。积罪日增。意甚悼愍。欲得供济。愿王听我。用于王藏。自恣布施。充民所乏。王于太子。倍加爱念。闻其所语。不能违意。即便可之。
前去对父王说：‘希望父王满足我一个心愿。’国王说：‘随便你有什么要求，我都不会拒绝。’太子告诉国王：‘我外出巡游，看到群生因为衣食的缘故，造下欺诳，杀害的恶业，积累的罪行日日增加。心里很可怜他们，想要加以救济。希望大王能允许我动用国库，随意布施，以满足人民所乏资财。’国王倍加疼爱这个太子，听了他的话，不便反对，就答应下来。
ཕའི་དྲུང་དུ་སོང་སྟེ་ཕ་ལ་ཡབ། བདག་ལ་གསོལ་པ་ཞིག་མཆིས་ཀྱི༑ གནོང་ཞིག་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ཕས་ཀྱང་བུ། ཁྱོད་ཅི་ཟེར། ཁྱོད་སྨྲས་པ་བཞིན་དུ་བྱའོ། །ཞེས་སྨྲས་སོ། །ཡབ། བདག་སྔོན་ཕྱི་རོལ་ཏུ་འཆག་ཏུ་མཆིས་པ་ལས་མི་མང་པོ་གོས་དང་ཟས་ཀྱི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཉོན་མོངས་ཏེ། གཅིག་ལ་གཅིག་གསོད་པ་དང༌། རྫུན་དང༌། དབང་ཟ་བ་དང༌། མི་དགེ་བའི་ལས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་བགྱིད་པ་མཐོང་ནས་དེ་དག་ལ་སྦྱིན་པ་བགྱི་བར་བསམས་ཀྱི། ཡབ་ཀྱི་བང་མཛོད་ཆེན་པོ་ལས་བྲེལ་ཅིང་ཕོངས་པ་དག་གི་ཕྱིར་ཡིད་བཞིན་དུ་སྤྱོད་དུ་གནོང་ཞིག །ཕས་སྨྲས་པ། ངས་རིན་པོ་ཆེ་དང༌། བང་མཛོད་མང་དུ་བསགས་པ་ཐམས་ཅད་ཁྱོད་ཀྱི་ཕྱིར་བྱས་པར་ཟད་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ཁྱོད་ཟེར་བ་བཞིན་དུ་མི་ཉན་ཞེས་སྨྲས་སོ།
于是太子。即时宣下。告诸人民。迦良那伽梨太子。布施穷困乏短之者。一切施给。皆悉来取。若有欲须金银宝物衣服饮食。及余所须。当施与之。即开王藏。出诸宝物。著诸城门。及置市中。随人所须。一切悉给。
于是太子即时发出通告，通告人民：‘善事太子要布施穷困贫乏的人们，一切都布施，都可以来取。如果有需要金银财宝、衣服饮食和其他一切，都会施予。’他打开国库，拿出宝物放在城门口和集市中，不管众人需要什么，全部都给予。
།དེ་ནས་དགེ་དོན་གྱིས་ཕས་གནང་བའི་ལུང་ཐོབ་ནས་ཡུལ་མི་ཐམས་ཅད་ལ་དགེ་དོན་ནི། སྦྱིན་པ་ཆེན་པོ་བྱེད་ཀྱི། ཐམས་ཅད་འདུས་ཤིང་ཤོག་ཅིག་ཅེས་བསྒྲགས་སོ།
尔时诸国。沙门婆罗门。贫穷孤老。癃残疾病。强弱相扶。次第而至。须衣与衣。须食与食。金银宝物。恣意而与。尔时人民。展转相语。遍阎浮提。皆悉来集。用王宝藏。三分向二。
一时间各国的沙门、婆罗门、贫穷者、孤儿、老人、残疾生病的人都扶老携幼地接连到来，需要衣服的就给衣服，需要食物的就给食物，金银宝物随意施予。人们争相转告，整个阎浮提的众生都来聚集，把国库的储备用掉了将近三分之二。
།དེའི་ཚེ་ན་དགེ་སྦྱོང་དང༌། བྲམ་ཟེ་དང༌། དབུལ་ཞིང་ཕོངས་པ་མགོན་མེད་པ་དང༌། ནད་པ་ལ་སོགས་ཏེ། གྲོང་ཁྱེར་གྱི་ཕྱི་རོལ་ན་ལམ་ཐོག་ཐག་ཏུ་གང་ངོ༌། །དེ་དག་ཀྱང་དཔག་ཚད་བརྒྱ་དང༌། ཉིས་བརྒྱ་དང༌། སུམ་བརྒྱ་དང༌། བཞི་བརྒྱ་དང༌། ལྔ་བརྒྱ་དང༌། དཔག་ཚད་སྟོང་གི་ལམ་ནས་འོངས་ཁ་ཅིག་ནི། དཔག་ཚད་ཉིས་སྟོང༌། སུམ་སྟོང༌། བཞི་སྟོང༌། ལྔ་སྟོང་དང༌། དཔག་ཚད་ཁྲིའི་བར་ནས་ལྷགས་ཏེ་སྤྲིན་བཞིན་དུ་འདུས་ནས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡིད་བཞིན་དུ་སྦྱིན་པ་ནི། གོས་འདོད་པ་ལ་གོས། ཟས་འདོད་པ་ལ་ཟས་རིན་པོ་ཆེ་གསེར་དང༌། དངུལ་དང༌། བཻ་ཌཱུཪྻ་དང༌། མུ་སར་གལ་བ་དང༌། བཞོན་པ་དང༌། ཐེག་པ་དང༌། ཁྱོགས་༄༅། །དང༌། སྐྱེད་མོས་ཚལ་དང༌། ཞིང་དང་རྐང་འགྲོ་ལ་སོགས་ཏེ་ཡིད་བཞིན་དུ་སྦྱིན་པར་བྱས་སོ། །དེ་ལྟར་སྦྱིན་པ་ལ་ཞུགས་ཏེ་ཡུན་རིང་ཞིག་ལོན་པ་དང༌།བང་མཛོད་སུམ་ཆ་གཅིག་ཟད་ནས་
时典藏臣。入白王言。大王典领五百小国。诸国使命。当有往反。事须宝物。还相报遗。太子布施。用王内藏。三分之物。向用其二。王可思之。勿令后悔。王闻是语。而告臣言。我此太子。意好布施。其心猛盛。不可回转。若当禁遮傥违其意。令其忧恼。当云何耶。分恣其意。莫得违失。如是数时。太子布施。所残藏物。三分用二。
典藏大臣进宫来启奏国王：‘大王您统领着五百属国，各国来朝的使节须要来往，这些都需要宝物礼尚往来。太子现在布施，已经用掉了国库储备的三分之二。大王您可要三思，不要后悔。’国王听后就对这位官员说：‘我这个太子，喜好布施，心意猛烈，不能回转。如果禁止他这样作，违背了他的心意，让他忧愁苦恼，那该怎么办呢？理应随顺他的心意，不要违背他。’这样没过多久，太子布施掉了所剩财物的三分之二。
མཛོད་སྲུང་གིས་རྒྱལ་པོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །སྲས་ཀྱིས་བང་མཛོད་ལས་སྦྱིན་པ་བགྱིས་ནས་སུམ་ཆ་ནི་ཟད་པས། སུམ་གཉིས་ཙམ་ལས་མ་ལུས་ན། ཕན་ཚུན་དུ་འདྲུལ་བའི་སྐྱེས་དང༌། ཚོང་ཟོང་ཅི་ལས་བགྱི་དགོངས་ཤིག་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ང་ནི། སྲས་འདི་ལ་བྱམས་པས་ངོ་མི་ལྡོག་གིས་།བང་མཛོད་སྟོངས་ཀྱང་བླའོ༑ ༑ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ནས་ཡང་རིང་ཞིག་ལོན་པ་དང་བང་མཛོད་སུམ་གཉིས་ནི། ཟད། སུམ་ཆ་ཙམ་ལུས་པ་དང༌།
臣复白王。前所残物。日日布施。三分之中。已更用二。余残少许。当俟信遗。不可尽用。愿王熟思。后莫见咎。王便思惟。而告臣曰。吾爱此子。特复倍余。不忍显露违逆其意。若来索宝。小避行来。若其急索。且复与之。乍得乍否。可延日月。尔时藏臣。得王教已。太子后日。来索宝时。其臣讬缘。余处行来。或时索得。或时不得。不能一一称其所须。
典藏又来上奏：‘上回剩下的那些财物，天天布施，又用掉了三分之二，剩下的少许要留作信使之用，不能用完了。希望国王深思，以后不要怪罪我。’国王想了一会儿，告诉这官员说：‘我喜爱这个太子甚于其他一切，不忍心显出拒绝他的心愿。他如果来取财宝时，你就暂时外出回避；如果他催得急了，还是给他，这样他有时要到有时要不到，可以延缓时日。’官员得到国王的指示后，太子后来索要宝物时，就借故到别处回避。太子有时能拿到财物，有时不能，不能一一满足他的需要。
མཛོད་སྲུང་གིས་ཡང་རྒྱལ་པོ་ལ་ད་ནི། བང་མཛོད་སུམ་གཉིས་ཙམ་ནི་ཟད། སུམ་ཆ་ཙམ་ལས་མ་ལུས་ན། ཕན་ཚུན་སྐྱེས་བསྐུར་བ་དང༌། ཚོང་ཟོང་ཅི་ལས་བགྱི་ཞེས་སྨྲས་སོ། །རྒྱལ་པོས་དེ་ལ་བསྒོ་བ། ངའི་སྲས་སྡུག་ཆེས་ཏེ་ངོ་མི་ལྡོག་པས་སྨྲ་མི་ཕོད་ཀྱི། ཁྱོད་ཀྱིས་ཐབས་ཅི་ལེགས་སུ་བྱོས་ལ་བྲེལ་ཅིང་མི་ཁོམ་པ་ལྟར་བསྙད་ཐོགས་ཤིག །མཛོད་སྲུང་གིས་རྒྱལ་པོ་ལས་ལུང་ཐོབ་ནས་མཛོད་སྒོ་བཅད་དེ་དོན་གཉེར་དུ་སོང་ངོ༌། །དེ་ནས་སློང་བ་དག་དགེ་དོན་གྱི་ཐད་དུ་ལྷགས་ནས་བར་འགའ་ནི། མཛོད་སྲུང་མི་རྙེད་དེ་མཛོད་སྒོ་མི་ཕྱེད། གལ་ཏེ་མཛོད་སྲུང་འོངས་ན་ཡང་ཡིད་བཞིན་དུ་མི་སྟེར་བས།
太子觉之。而自念言。今此藏臣。有何力能。敢违失我。不相承用。将是王意。故使尔耳。又人子礼。不应竭用父母库藏。令其尽也。今此藏中。所残无几。我当云何。得于财宝。给施一切令无有尽。
太子察觉到这事，自己想道：‘这个守库的官员有什么能力敢违背我，不听我吩咐？这肯定是父王的授意，才出现这种情形。再者为人之子，理应不该用光父母的储蓄，令仓库变空。现在仓库里所剩无几，我应怎样才能得到足够的财宝，施舍一切人令他们无有匮乏呢？’
དགེ་དོན་གྱིས་འདི་སྙམ་དུ་བསམས་སོ། །འདི་ལྟར་གྱུར་པ་འདི་ནི། མཛོད་སྲུང་གིས་ཐུགས་མི་ཐུབ་པས་ཡབ་ཀྱི་མན་ངག་འོངས་ཀྱི། ཡོང་ཡང་བུས་ནི། ཕའི་མཛོད་སྟོངས་པར་བྱ་བ་མི་རིགས་ཀྱི། བདག་གིས་ད་ཐབས་ཅི་ཞིག་བྱས་ན་རིན་པོ་ཆེ་ཡིད་བཞིན་དུ་རྙེད་དེ། སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ལ་ཕན་འདོགས་པར་འགྱུར་སྙམ་བསམས་ནས་མི་དག་ལ་
作是念已。即问诸人。今此世间。作何事业。可得多财。称意足用。有一人言。不避剧难。远出贩卖。可得多财。有一人言。垦治田亩。不避寒暑。广种五谷。可得多财。有一人言。多养六畜。随时将护。时节蕃息。可得多财。有一人言。唯不顾命。能入大海。至龙王宫。求如意珠。斯事成办。最得多财。
这样想了，他就问很多人：‘在现今的世界上作什么事业可以得到很多财物，随意使用？’一个人说：‘不怕艰险到远方贩卖货物可以得到很多钱财。’一个人说：‘耕种田地，不管冷热，多种五谷，可以得到很多财物。’一个人说：‘多养家畜，随时看护，按时节让它们繁衍可以得到很多财物。’一个人说：‘只有不顾惜性命，入大海到龙宫求取如意宝珠，这事如果成功了，能得到最多的财物。’
འདི་སྐད་ཅེས་དྲིས་སོ། །འཇིག་རྟེན་ན་ལས་ཅི་ཞིག་བྱས་ན་ནོར་དབྱིག་མང་དུ་རྙེད་ཅིང་ཟད་མི་ཤེས་པར་འགྱུར་ཞེས་དྲིས་པ་དང༌། ཁ་ཅིག་ནི། ཞིང་ཆེར་རྨོས་ན་ནོར་དབྱིག་མང་པོར་འགྱུར་ཞེས་ཟེར་རོ། ཁ་ཅིག་ནི། རྐང་འགྲོ་སྤེལ་ཏེ་སྤོགས་བྱས་ན་ནོར་མང་དུ་རྙེད་དོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །ཁ་ཅིག་ནི། ལམ་རིང་པོར་ཚོང་སྤོགས་བྱས་ན་ནོར་མང་དུ་རྙེད་ཅེས་ཟེར་རོ།ཁ་ཅིག་ནི། རྒྱ་མཚོར་ཞུགས་ཏེ་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་བླངས་ན་རིན་པོ་ཆེ་མང་དུ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་ཟེར་རོ།
于时太子闻众人语。而自念言。行贾种田。畜养六畜。且非我宜。得利无几。唯入大海。诣龙王宫。此入我意。当勤求是事。作是念已。往白父王。我欲入海。求索珍宝。给施众生。用之无尽。唯愿父母。当见听许。
太子听了人们的种种说法后想道：‘从商、种田、饲养家畜，都不适合我，得到的利润也很少，只有入海到龙宫才最合我的心意，应当努力去做这事。’他打定了主意去对国王说：‘我打算入大海去寻求珍宝，布施众生，可以永不竭尽。希望父母能答应我。’
།དགེ་དོན་གྱིས་དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ་ཐོས་ནས་ཞིང་རྨོ་བ་དང༌། རྐང་འགྲོ་སྤེལ་བ་དང༌། ལམ་རིང་པོར་ཚོང་ལ་འགྲོ་བ་ནི། ངའི་ཆ་མ་ཡིན་གྱི། རྒྱ་མཚོར་འཇུག་པ་འབའ་ཞིག་ངའི་ཆ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སྨྲས་ནས་རྒྱ་མཚོར་འཇུག་གོ་སྙམ་དུ་བསམས་ཏེ་ཕ་མ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །བདག་ནི། རྒྱ་མཚོ་ནས་རིན་པོ་ཆེ་མང་དུ་བླངས་ཏེ་དབུལ་ཕོངས་པ་ལ་སྦྱིན་པ་ཡིད་བཞིན་དུ་བགྱིའོ། །བདག་རྒྱ་མཚོར་རིན་པོ་ཆེ་ལེན་དུ་མཆིར་གནོང་༄༅། །ཞིག་ཅེས་སྨྲས་སོ།
王及夫人。闻太子言。甚怀忧灼。问太子曰。汝有何意。而欲入海。苟欲布施。成汝本志。我家所有藏内余残。尽当与汝。以用布施。何为自弃。云欲入海。又闻海中。多诸剧难。黑风罗刹。水浪回波。摩竭大鱼。水色之山。如斯众难。安全者少。百伴共往。时有一还。汝今何急。没身危险。我及汝母。无不极忧。诸王臣民。皆怀灼惕 之惧。念舍此意。勿更纷纭。
国王和夫人听了太子的话心急如焚，他们问太子：‘你为什么想要去大海呢？如果你要布施，成就你的本愿，我们家仓库里所有剩下的储蓄都给你，用来布施，为什么不顾性命，说要入海呢？何况听说大海中有很多大灾难，黑风、罗刹、水浪回波、摩竭大鱼、暗礁。面对这样众多的灾难，能安全回来的人很少。一百个人结伴出海，有时只有一个生还，你今天有什么急事让自己身陷危险之中呢？我和你母亲都为你极度担心，众小国王和大臣、百姓们都如火烧一般为你担心。快快打消这个念头吧，不要再说来说去。’
།དེའི་ཕ་མས་དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲས་པ་ཐོས་ནས་འཁམས་ཏེ་བུ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །འཇིག་རྟེན་ན་དབུལ་ཕོངས་པ་དག་ནི། བློ་མེད་དེ༑ ལུས་སྲོག་དང་བསྔོས་ནས་འགྲོ་བར་བྱེད་དོ། །ཁྱོད་ཅིས་ཕོངས་ན་དེ་ལྟ་བུར་སེམས་ཏེ། ཁྱོད་སྦྱིན་པ་བྱེད་འདོད་ན་ཁྱིམ་ན་ཡོད་པའི་ནོར་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པར་ཁྱོས་ཤིག །རྒྱ་མཚོར་ནི། འགྲོར་མི་རུང་སྟེ་རྒྱ་མཚོའི་ནང་ན་ཆུ་རླབས་དང༌། དཔའ་ཀློང་འཁྱིལ་པ་དང༌། ཆུ་སྲིན་དང༌། ཀླུ་གདུག་པ་དང༌། སྲིན་མོ་དང༌། རི་ཆུའི་མདོག་ཅན་ལ་སོགས་པ་ཤིན་ཏུ་ཡང་བའི་བགེགས་མང་དུ་ཡོད་པས་ཐར་པར་དཀའ་ན། ཁྱོད་ཅིས་ཕོངས་ཏེ་སྲོག་དང་བསྔོ་བར་བྱེད། །འདི་ལ་ནི། ཉན་པ་མེད་ཀྱི། མ་སེམས་པར་འདུག་ཅིག་ཅེས་བསྒོའོ།
于是太子。闻王此语。心存大计。志期拔济。王虽留遮。意不倾动。规尽身命。成办其事。布身于地。腹拍王前。因白王言。唯愿垂哀。遂子本心。若必拒逆。不见听许。伏身此地。终不起也。
虽然听到国王这样说，但太子心系大事，立志要拔济天下苍生。国王虽然万般挽留，但他心不动摇，准备以牺牲性命来成办这件事。他五体投地匍匐在国王面前，对国王说：‘恳请你们哀悯我，实现儿子的本愿，如果你们一定要拒绝不答应的话，我就伏身在这里始终不起来。’
།དགེ་དོན་གྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་བསྒོ་བ་ཐོས་ནས་བསམ་པ་བཞིན་དུམ་གྲུབ་པས་ཡི་དམ་བཅས་ཏེ། བསམ་པ་འདི་མ་གྲུབ་ཀྱི་བར་དུ་ཕ་མའི་མདུན་དུ་ས་ལ་ཁས་བུབ་ཏུ་ཉལ་ཏེ་མི་ལྡང་ངོ་སྙམ་བསམས་ནས་ཡབ་ཡུམ་གྱིས་མཁྱེན་པར་མཛོད་ཅིག །བདག་ནི། བསམ་པ་བཞིན་མ་གྲུབ་ཀྱི་བར་དུ་ཁས་བུབ་ཏུ་ཉལ་བ་འདི་ལས་མི་ལྡང་ངོ༌། །ཞེས་སྨྲས་སོ།
如是我闻。一时佛在罗阅祇耆阇崛山中。与大比丘僧。围绕说法。尔时贤者阿难。见提婆达多。于如来所。常怀嫉妒。驱饮醉象。推山镇佛。种种方便。欲得危害。然佛慈心。常有矜愍。于罗睺罗及提婆达多。视之一等无有差别。
如是我闻，一时，佛住在罗阅祇耆阇崛山中，为大比丘僧围绕而演说佛法。这时贤者阿难见到提婆达多对佛陀一直心怀嫉妒，他驱使醉象、推山石砸佛，用种种手段想加害佛陀。然而佛一直以慈心，恒常怜悯他，对亲子罗睺罗与提婆达多一视同仁，无有差别。
འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་དུས་གཅིག་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་བྱ་རྒོད་ཕུང་པོའི་རི་ལ་[?] དགེ་སློང་ཆེན་པོའི་དགེ་འདུན་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་བཞུགས་སོ།།དེའི་ཚེ་ན་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོས་ལྷ་སྦྱིན་གྱིས་ཐབས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་གནོད་པ་བྱ་བར་བསམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི། ལྷ་སྦྱིན་དང༌། སྒྲ་གཅན་འཛིན་གཉིས་ལ་མི་འདྲ་བ་མེད་པར་དགོངས་ཏེ། རྟག་ཏུ་དེ་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བར་མཐོང་སྟེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་པ་དང༌།
贤者阿难。睹其如是。常怀惋怅。思惟在意。从座而起。偏袒右肩。长跪合掌。叹说是事。
贤者阿难看到他这样作，心里怨恨提婆达多，想到这些，便从座而起，偏袒右肩，长跪合掌感叹地说起这件事。
佛告阿难。提婆达多不但今日兴恶于我。宿世之时亦伤害我。然我于彼常慈念之。贤者阿难即白佛言。不审世尊。提婆达多。亦为伤害。尔时慈愍。其事云何。愿具说示。
佛告诉阿难：“提婆达多不仅现在加害于我，过去世中也一直要加害我，但我始终慈悯他。”贤者阿难随即对佛说道：“不知过去世时提婆达多也曾加害您，但世尊慈悯他，这是怎么一回事呢？愿世尊为我们详细宣说。”
བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ལྷ་སྦྱིན་འདིས་དུས་འདི་ཉིད་ན་ང་ལ་གནོད་པ་བྱས་པར་མ་ཟད་དོ། སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་ཡང་ང་ལ་གནོད་སེམས་བསྐྱེད་དོ། །དགེ་སློང་དག་ཐེ་ཚོམ་དུ་གྱུར་ནས་ཀུན་དགའ་བོས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །ལྷ་སྦྱིན་འདིས་སྐྱེ་བ་གཞན་དག་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གནོད་པ་ཇི་ལྟར་བགྱིས་ནས་གསོལ་༄༅། །པ་དང༌།
佛告阿难。过去久远。无量无数。不可思议。阿僧祇劫。此阎浮提。有一国王。名曰勒那跋弥。（此言宝铠。）领五百小国王。有五百夫人婇女。皆无有子。王便祷祠诸天日月山海树神。经年历纪。不获子息。王大愁忧。而自念言。我今无子。旦夕崩亡。国无绍继。天下必乱。所以者何。五百诸臣。不相宾伏。便当力诤。强弱相陵。抂杀无辜。亡国丧民。莫不由此。念是事已。益增愦恼。
佛告诉阿难：“过去久远不可思议阿僧祇劫以前，这个阎浮提有一位国王，名叫勒那跋弥（汉语：宝铠）。统领五百小国王，他拥有五百位夫人和宫女，却都没有孩子。国王便向众天日月山海树神祈祷，经过许多年，依然不见效。国王因此十分苦恼，自己想道：‘我今无子嗣，一旦我死去，王位无人继承，天下必然大乱。为什么呢？五百位大臣互不服从，就会力争王位，相互侵扰，势必殃及无辜者。亡国丧民，无不是由此引起。’想到这些，国王更加忧愁苦恼。
བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །སྔོན་འདས་པའི་དུས་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད། ཚད་མེད། དཔག་ཏུ་མེད༑ བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཕ་རོལ་ན་འཛམ་བུའི་གླིང་འདིར་རྒྱལ་པོ་རིན་ཆེན་གོ་ཆ་ཞེས་བྱ་བ། རྒྱལ་ཕྲན་ལྔ་བརྒྱ་ལ་དབང་བྱེད་པ་ཞིག་བྱུང་ངོ༌། །དེ་ལ་བཙུན་མོ་དང༌།ཕོ་བྲངས་སླས་ལྔ་བརྒྱ་སྙེད་ཡོད་ཀྱང་བུ་མེད་དེ། ཉི་ཟླའི་ལྷ་ལ་སོགས་ཏེ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ལ་གསོལ་བ་བྱས་ནས་ལོ་མང་དུ་ལོན་ཡང་བུ་མེད་པས་མི་དགའ་བར་གྱུར་ཏེ་འདི་སྙམ་དུ་བསམས་སོ། །བདག་ལ་བུ་ནི། གཅིག་ཀྱང་མེད་ཀྱི། དེའུ་རེ་ཚེ་ཟད་པས་རྒྱལ་ཕྲན་ལྔ་བརྒྱ་ཡང་གཅིག་ལ་གཅིག་མི་ཉན་ཏེ་ཐམས་ཅད་འཁྲུགས་ནས་ཡུལ་མ་བདེ་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས་སེམས་ཁོང་དུ་ཆུད་དེ་ལག་པ་འགྲམ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འདུག་པ་ལས།
时有天神。知王至意。于王梦中。而语王言。城外林中。有二仙士。其第一仙。身有金色。福德聪辩。不可逮及。汝苟须子。可往求请。必当回意来生王家。王寻惊悟。差有喜色。即敕驾乘。单将数人。遍往推觅。
这时有一位天神了知国王的诚心，就托梦给国王说：‘城外的森林中，有两位仙人，其中一位身上泛着金色，福德深厚，智慧辩才无人能及。你如果想要孩子，可以去向他请求，他定会同意来投生国王家。’国王立即从梦中惊醒，脸上还稍带着喜色，即命准备车马，亲自带领几名随从，四处寻找那位仙人。
དེའི་ཚེ་ན་ལྷ་ཞིག་རྒྱལ་པོའི་བསམ་པ་ཤེས་ནས་རྨི་ལམ་དུ་རྒྱལ་པོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བསྒོའོ༑ ༑ཕོ་བྲང་གི་ཕྱི་རོལ་ཚལ་གྱི་ནང་ན་དྲང་སྲོང་གཉིས་ཤིག་ཡོད་དེ། གཅིག་གི་ལུས་གསེར་གྱི་མདོག་ཏུ་འདུག་གི །དེའི་གན་དུ་སོང་ལ་གསོལ་བ་ཐོབ་ཅིག་དང༌། བུར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བསྒོ་མ་ཐག་ཏུ་གཉིད་ལོག་པ་ལས་སད་ནས་དྲང་སྲོང་གཉིས་གང་ན་འདུག་པ་ཚོལ་དུ་སོང་སྟེ་
便得见之。即向求哀。种种自说。国无继嗣。忧深虑重。贪屈大仙。来生我家。绍继国嗣。去我忧患。若不见耻。唯垂见顾。尔时仙人。见王殷勤。不忍拒逆。即便可之。
终于遇见了那位仙人，国王便向其述说种种理由，苦苦哀求道：‘王位无人继承，我极其忧虑，希望您能屈尊来我家投生，继承王位，免除我的忧虑。希望您不要嫌弃，恳请您慈悲可怜我。’这时仙人见国王苦苦相劝，不忍拒绝，便答应下来。
དྲང་སྲོང་དེ་དང་ཕྲད་ནས་བདག་ལ་རྒྱལ་པོའི་རིགས་འཚོབ་པ་མེད་ཀྱི། ཁྱོད་བདག་གི་རིགས་སུ་སྐྱེས་ཏེ་རིགས་སོབས་ཤིག་ཅེས་གསོལ་བ་བཏབ་ནས་དྲང་སྲོང་དེས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་བྱའོ། །ཞེས་སྨྲས་སོ།
第二仙人。复语王言。我亦当往生于王家。王大欢喜。便辞还宫。
另一位仙人也对国王说：‘我也要去你家投生。’国王十分高兴，便告辞回宫。
།དྲང་སྲོང་གཅིག་གིས་ཀྱང་བདག་ཀྱང་ཁྱོད་ཀྱི་རིགས་སུ་སྐྱེ་བར་བྱའོ། །ཞེས་སྨྲས་པ་དང༌། རྒྱལ་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་ནས་ཁྱོད་ཀྱང་བདག་གི་རིགས་སུ་སྐྱེ་བར་ཤོག་ཅིག་ཅེས་སྨྲས་སོ།
经历数时。金色仙人。即取命终。大王夫人。名曰苏摩。即觉有身。聪明女人能得此智。知所怀妊。分别男女。便自说言。我所怀妊。必当是男。王及宫内。闻此语已。欣悦无量。王敕宫内夫人婇女。尽共承给。称悦其意。床褥饮食。极令细软。将护进止。不临危险。
经过一段时间，那位金色仙人即便命终。国王的大夫人名叫‘苏摩’，此时感觉有了身孕。聪明的女人可以知道所怀的孩子是男是女，她便自己说道：‘我所怀的定是男孩。’国王和宫内的人听后万分欣喜，国王令宫内其她夫人宫女都来承侍苏摩夫人，让她称心如意，令她的床褥饮食，极其精细柔软，护持活动起居，不让出现丝毫危险。
།དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཕྱིར་ལོགས་ནས་དུས་ཕྱི་ཞིག་ན་དྲང་སྲོང་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་དེ་ཚེའི་དུས་བྱས་ནས་བཙུན་མོ་ཆེན་མོའི་མངལ་དུ་སྐྱེས་ཏེ། བུད་མེད་མཁས་པས་བུ་ཡོད་པར་ཤེས་ནས་བུ་ཕོར་ཤེས་ཏེ་བདག་ལ་ངེས་པར་བུ་ཕོ་ཡོད་དོ། །ཞེས་རྒྱལ་པོ་ལ་སྨྲས་ནས་རྒྱལ་པོས་ཀྱང་བཙུན་མོའི་རིམ་གྲོ་བསྐྱེད་དོ།
十月已满。其大夫人。便生男儿。端正绝异。身紫金色。其发绀青。人相具足。王及内外。观之无厌。因召相师。令占相之。相师寻诣。上下观相。欢喜踊跃。而白王言。此儿相好。人中难有。聪明福德。不可逮及。王闻遂喜。复告相师。可为立字。相师问王。今此太子。受胎已来。有何变异。王即答言。此太子母。素来妒恶。乐人之过。妄举奸非。见他人善。心不为喜。怀妊已来。志性改异。为人慈仁。矜愚爱智。好修施惠。等意护养。 相师闻此。赞言善哉。此是儿志。寄情于母。便为立字。字迦良那伽梨。（此言善事。）
十月的孕期已满，大夫人苏摩便生下一个男孩，容貌端正绝伦，身体紫金色，头发是天蓝色，具足人的所有相好。国王和宫内外的人们怎么也看不够，就召来相师为他看相。相师很快赶来，上上下下仔细观看，欢喜踊跃，对国王说：‘这孩子的相好，人间难有，他的智慧和福德无人能及。’国王听了很高兴，又让相师给孩子起名。相师向国王询问：‘太子受胎以来发生了什么异常的事情？’国王回答：‘太子的母亲向来恶劣嫉妒，看到他人的过失就高兴，喜欢搬弄是非，诬告他人，看见别人的善行就不欢喜。自从怀孕以来，性格全然改变，为人慈爱仁厚，同情愚者，爱慕智士，喜欢布施利益他人，平等爱护养育一切众生。’相师听了赞叹道：‘好啊！这是孩子的意志寄托在母亲身上所致。’于是就给他起名叫迦良那伽梨（汉义：善事）。
།ཟླ་བ་དགུ་ཚང་ནས་བུ་ཁྱེའུ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་སྐྲ་མཐོན་མཐིང་གར་འདུག་པ། མཚན་དང་ལྡན་པ་ཞིག་བཙས་སོ། །རྒྱལ་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་ནས་བཙས་སྟོན་བྱས་ཏེ་མཚན་མཁན་གྱིས་མཚན་བལྟས་ནས་བུའི་མིང་ཡང་དགེ་དོན་དུ་བཏགས་སོ།
其第二夫人。名曰弗巴。第二仙人。亦复命终。生于第二夫人腹中。日月足满。便生男儿。形体状貌。无他殊异。复召
相师。次令相师而瞻相之。相师披观。而语之言。此太子者。是常人耳。福德智能。为足自住。王复敕之。为其立字。相师复言。有何异事。王语相师。此太子母。素性忠良。为人慈顺。乐宣人善。怀妊已来。返更乐恶。嫉妒贤能。见善不喜。相师复言。此亦儿志。寄之于母。故使然耳。因即立字。为波婆伽梨（此言恶事）。
国王的第二夫人名叫弗巴，第二位仙人命终后，就投胎在她身中。孕期已满，弗巴夫人生下一个男孩，形体和相貌都没有什么与众不同的地方。国王又请来相师为孩子看相。相师详细观察后对国王说：‘这个太子是个普通人，福德智力只是足够自己受用。’国王又命相师给孩子起名，相师又询问：‘发生过什么异常的事？’国王告诉他：‘这孩子的母亲向来忠厚善良，为人仁慈柔顺，喜欢称道他人的善行。怀孕以后反而喜好恶行，嫉妒贤能的人，看见善事便不高兴。’相师又说：‘这也是孩子的意志寄托在母亲身上，所以导致这样。’于是就给他起名为波婆伽梨（汉义：恶事）。
།དེ་ནས་ཡང་བཙུན་མོ་གཅིག་ཀྱང་སེམས་ཅན་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཏོ། །དྲང་སྲོང་གཅིག་ཤོས་ཀྱང་ཚེའི་དུས་བྱས་ནས་བཙུན་མོ་དེའི་མངལ་དུ་སྐྱེས་སོ། །དེ་ནས་ཡང་བཙས་སྟོན་བྱས་ཏེ་མཚན་མཁན་གྱིས་མཚན་བལྟས་ནས་ཁྱེའུའི་མིང་སྡིག་དོན་དུ་བཏགས་སོ།
其王尔时。注心爱念迦良那伽梨。不失其意。即敕为起三时之殿。冬时居温殿。春秋居中殿。夏时居凉殿。安置妓直。而娱乐之。太子渐大。聪辩殊异。学诸世典。十八部经。诵持通利。并善其义。
国王专心爱念善事太子，从不违逆他的心意。下令为他修建适宜三个时期居住的宫殿：冬季居住在温殿，春天秋天居住在中殿，夏天则居住在凉殿。准备了各种歌舞伎乐，让太子娱乐。善事太子慢慢长大了，极具聪明辩才，学习世间的十八部论典，读诵受持通达无碍，又善解其义。
།རྒྱལ་པོ་བུ་ལ་བྱམས་ཤིང་སྡུག་པས། བུ་འདུག་པའི་གནས་དབྱར་དགུན་དང༌། སྟོན་༄༅། །དཔྱིད་སོ་སོར་བྱས་ཏེ་བགས་ཀྱིས་ཆེར་སྐྱེས་ནས་རིག་པ་བཅོ་བརྒྱད་ལ་སོགས་ཏེ་གཙུག་ལག་ཐམས་ཅད་ལ་མཁས་པར་གྱུར་ཏོ།
辞出游。王即听之。敕治道陌。除去不净。乘大白象。金银校饰。千乘万骑。导从前后。
后来向父亲请求出游，国王答应了，下令整治道路，除去污秽之物。太子骑着大白象，金银庄饰，有千乘万骑前呼后拥。
།ཕྱིས་དགེ་དོན་གྱིས་རྒྱལ་པོ་ལ་གསོལ་ཏེ། བདག་ཕྱི་རོལ་ཏུ་འཆག་ཅིང་ལྟད་མོ་བལྟར་འགྲོའོ། །ཞེས་བྱ་བ་དང༌། དེའི་ཕ་མས་ཀྱང་བུ་འཆག་ཏུ་འགྲོའོ། །ཞེས་ལམ་སྲུང་ཕྱག་དར་བྱེད་དུ་བཅུག་སྟེ་རྒྱལ་མཚན་དང་བ་དན་བསྒྲེངས་ནས་མེ་ཏོག་གིས་གཏོར་ཏེ་བདུག་པ་དང༌། སྤོས་ཀྱིས་བདུག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོ་ལང་བཤམས་ནས་དགེ་དོན་གླང་པོ་ཆེ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱིས་བརྒྱན་པ་ལ་བསྐྱོན་ཏེ་དྲིལ་བསྒྲགས།རྔ་བརྡུངས། རོལ་མོ་དང་སིལ་སྙན་དཀྲོལ་ཏེ་སྐྱེ་བོ་བརྒྱ་སྟོང་སྙེད་ཀྱིས་བསྐོར་ནས་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་དོང་ངོ༌།
街道陌中。一切人民。夹道两边。诸楼阁上。观者无数。皆言太子。孰似梵天。威相姿貌。人中希有。尔时太子。见诸乞儿。身体羸瘦。衣被弊坏。左捉破器。右持折杖。卑言求哀。从人乞丐。太子问曰。何以乃尔。群臣答言。如此人辈。或无父母。孤穷单独。无所依仰。癃疾狂病。不能作役。无一钱储。身口所切。是使尔耳。太子慈愍。心深增悼。
沿途之上，一切人民挟道两边，楼阁上围观的人不可计数，他们都说：‘太子极像梵天，他的容貌姿态、威严的气度人中少有。’太子在这时见到许多乞丐，身体瘦弱，衣服铺盖破烂，左手拿着破烂的器皿，右手拄着拐杖，低声下气地向人哀求乞讨。太子就问：‘他们为什么会这样？’群臣回答说：‘这些人中有的无父无母，孤独贫穷，没有人可以依靠，又患上了恶疾，不能劳作，更没有一点积蓄，为了身口的需要，只能作乞丐了。’太子仁慈悲悯，心中深感痛苦。
།ཡུལ་མི་ཐམས་ཅད་ལམ་གྱི་གཡས་གཡོན་ན་ཁང་བུ་བརྩེགས་པའི་སྟེང་ནས་མིག་མི་འཛུམ་པར་ལྟ་ཞིང༌། འདིའི་བྱིན་དང་གཟི་བརྗིད་ནི། ཚངས་པ་དང་འདྲའོ། །ཞེས་བསྒྲགས་སོ།དེ་ནས་སོང་སོང་བ་ལས་མུ་ཏོ་བདག་གཅིག་གོས་ཧྲུལ་པོ་གྱོན་ཞིང་སྣོད་ཆག་པ་ཐོགས་ཏེ་ཅུང་ཟད་བསླང་ངོ༌། །ཞེས་འབོད་པ་དགེ་དོན་གྱིས་ཐོས་ནས་དེ་དག་ལ་ཁྱེད་ཅིའི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་ཉོན་མོངས་ཤིང་སྡུག་ཅེས་དྲིས་སོ། །དེ་དག་ལས་ཁ་ཅིག་ནི། འདི་སྐད་དུ། བདག་ཅག་ལ་ཕ་མ་དང༌། ཕུ་ནུ་དང༌། བུ་སྨད་དང༌། གཉེན་བཤེས་མ་མཆིས་པས་སྡུག་གོ །ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་ནི། བདག་ཅག་ཡུན་རིང་དུ་ནད་ཀྱིས་བཏབ་པས་མི་སོས་ཏེ་དུག་གོ །ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་ནི། བདག་ཅག་བག་མ་བྱས་པས་ཆོམ་པོས་བཅོམ་སྟེ་ཅི་ཡང་མི་བདོག་པས་སློང་མོ་བྱེད་དོ། །ཞེས་ཟེར་རོ།།དགེ་དོན་གྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲས་པ་ཐོས་ནས་མཆི་མ་དཀུ་སྟེ་སོང་ངོ༌།
转复前行。见诸屠儿。杀害畜生。稍割称卖。太子问言。何以作此。寻各答言。我不必乐。祖父已来。以此为业。若舍此事。无以自济。太子闻此。长叹而去。
继续往前走，又看到屠夫们杀害牲畜，切下肉来论斤出卖。太子又问：‘为什么做这些呢？’屠夫们马上纷纷说道：‘我们自己也不喜欢。但从祖辈以来就以此为业，如果舍弃这个职业，没有办法养活自己。’太子听了这番话，长叹着离开了。
།དེ་ནས་ཡང་ཡ་ཟད་ཅིག་ན་ཤན་པ་དག་ཅིག་སྲོག་ཆགས་བསད་ནས་བགས་པ་བཤུ་བ་དང༌། བསྙལ་གཏུབས་བདག་མཐོང་ངོ༌། །དགེ་དོན་གྱིས་ཨེ་མའོ་འདི་དག་ཅི་བྱེད་ཅེས་དྲིས་པ་ན། བདག་ཅག་གི་ཕ་མེས་རྒྱུད་ཀྱིས་འདི་འདྲ་བའི་གསོད་པའི་ལས་བྱེད་དེ། འདི་མ་བྱས་ན་མི་འཚོའོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་དགེ་དོན་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་ནས་ལྟ་མི་འདོད་པར་སོང་ངོ༌།
转前到田。见诸耕者。垦地虫出。虾蟆拾吞。复见有蛇。吞食虾蟆。孔雀飞来。啄食其蛇。太子问人。此作何等。耕者答言。此是我业。于中下种。后当得谷。以自供食。并输王家。太子叹曰。人由饮食。杀害众生。役身役力。辛苦乃尔。
太子又往前走，来到农田旁，看到耕种的人犁地时翻出许多虫子，被蛤蟆吞吃，又看到蛇在吞食蛤蟆。一只孔雀飞来把蛇啄着吃了。太子问耕地的人：‘这是在做什么？’他们回答：‘这是我们的职业，在土地中播种，以后收获谷物，养活自己，还要供应王家。’太子感叹道：‘人类为了饮食，杀害众生，又劳役自己，竟如此辛苦！’
།དེ་ནས་ཡང་ཕ་ཟད་ཕྱིན་པ་དང་ཞིང་པ་དག་ཅིག་ཞིང་རྨོས་ཏེ། ཞིང་རྨོས་པའི་ཤུལ་ན་སྲིན་བུ་མང་དུ་བྱུང་བ་ལ་བྱ་མང་པོ་དང༌། སྤྲུལ་གདུག་པ་དག་འཐུ་ཞིང་ཟ་བ་མཐོང་ནས་འདི་དག་ཅི་བྱེད་ཅེས་དྲིས་པ་ན། བདག་ཅག་ནི༑ ཞིང་རྨོས་ཏེ་ས་རློགས་པའི་ཤུལ་དུ་ས་བོན་བཏབ་ན་ཕྱིས་མང་དུ་སྐྱེས་ཏེ། དེས་འཚེ་ཞིང་རྒྱལ་པོའི་དཔྱ་ཡང་འབུལ་ལོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །དགེ་དོན་དེ་ལ་ཡང་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་ནས་ཕ་ཟད་སོང་བ་དང༌།
转复前行。见诸猎师。趣向群鸟。挽弓欲射。复见安网。张施在地。见诸禽兽。堕在其中。惊张鸣吼。不能得脱。太子问言。皆作何等。咸皆答言。捕诸禽兽。以自供济。太子闻此。深叹舍去。
太子再往前走，看到猎人们追逐群鸟，拉弓想射杀它们；又看到地上设置的网罟，许多飞禽走兽陷在里面，惊恐得张着嘴鸣叫嘶吼，不能够挣脱。太子问：‘你们都在做什么？’猎人回答：‘捕捉禽兽，养活自己。’太子听了，发出长长的叹息而离去。
རྔོན་པ་བྱ་རྒྱ་བྲེས་པ་དང༌། རྙི་བཙུགས་ནས་བྱ་རྣམས་བཤོར་བ་དང༌། སེམས་ཅན་དག་བྱ་རྒྱ་དང༌། རྙིས་ཟིན་ནས་ལུས་རྡེབ་ཅིང་འཐེན་ཀྱང་མ་༄༅། །ཤོར་ཏེ༑ སྙིང་རྗེ་བའི་སྐད་ཕྱུང་ནས་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་སྐྲག་པ་དག་མཐོང་ནས་ཁྱོད་ཅི་བྱེད་ཅེས་དྲིས་ན། བདག་ཅག་ཀྱང་རྒྱུད་ཀྱིས་འདི་འདྲ་བའི་གསོད་པའི་ལས་བྱེད་པས་འཚོའོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །དགེ་དོན་གྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲས་པ་ཐོས་ནས་ཤིན་ཏུ་ཡི་མུག་སྟེ་ཡང་ཕ་ཟད་སོང་བ་དང༌།
到河池边。见捕鱼师。张网捕鱼。狼藉在地。跳踉申缩。死者无数。太子复问。皆各答言。我仰此鱼。用供衣食。太子长叹。愍哀群生。为衣食故。乃当如是。杀害众生。供俟身口。殃罪日资。后报如何。便回还宫。忧念不乐。
他又来到河塘边上，看到渔夫正撒网捕鱼，鱼儿狼藉满地，跳跃着、伸缩着，死去的也不知有多少。太子又询问，渔夫们回答说：‘就靠着这些鱼，来供给衣食。’太子长长地叹息，心中悲悯苍生为了衣食的缘故竟至于这样的杀害众生。供给身口犯下的罪愆日日增长，将来会得到怎样的报应？回到王宫，忧思不乐。
ཉ་བ་དག་ཉ་རྒྱས་ཉ་བཅུས་ནས་མང་དུ་ཟིན་ཏེ་ཐང་བུ་ལ་ཕུང་པོར་སྤུངས་ནས་ད་དུང་ཡང་འགུལ་བ་དག་མཐོང་ནས་འདི་དག་ཅི་བྱེད་ཅེས་དྲིས་ན། བདག་ཅག་ཀྱང་རྒྱུད་ཀྱིས་ལས་གཞན་མི་བྱེད་ཀྱི། འདི་ལྟར་ཉ་བཤོར་ཞིང་འཚོ་བར་བྱེད་དོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །དགེ་དོན་གྱིས་འདི་ལྟ་བུ་དག་མཐོང་ནས་འདི་སྙམ་དུ་བསམས་སོ། །སེམས་ཅན་འདི་དག་ནི། དབུལ་ཕོངས་པས་བགོ་བ་དང་བཟའ་བའི་ཕྱིར་འདི་ལྟ་བུའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བའི་ལས་གསོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་དེ། འདི་དག་ནི། ཚེ་འཕོས་མ་ཐག་ཏུ་ངན་སོང་གསུམ་དུ་ལྟུང་སྟེ་མུན་པ་ནས་མུན་པར་འགྲོ་ཞིང་ཐར་པའི་དུས་མེད་དོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་ཕྱིར་ཁྱིམ་དུ་འོངས་ཏེ་ཉིན་མཚན་དུ་དེ་སེམས་ཤིང་མི་དགའ་ནས་
往白父王。愿赐一愿。王答之曰。恣汝所欲。不相违逆。太子白王。出行游观。睹彼群品。为衣食故。欺诳杀害。积罪日增。意甚悼愍。欲得供济。愿王听我。用于王藏。自恣布施。充民所乏。王于太子。倍加爱念。闻其所语。不能违意。即便可之。
前去对父王说：‘希望父王满足我一个心愿。’国王说：‘随便你有什么要求，我都不会拒绝。’太子告诉国王：‘我外出巡游，看到群生因为衣食的缘故，造下欺诳，杀害的恶业，积累的罪行日日增加。心里很可怜他们，想要加以救济。希望大王能允许我动用国库，随意布施，以满足人民所乏资财。’国王倍加疼爱这个太子，听了他的话，不便反对，就答应下来。
ཕའི་དྲུང་དུ་སོང་སྟེ་ཕ་ལ་ཡབ། བདག་ལ་གསོལ་པ་ཞིག་མཆིས་ཀྱི༑ གནོང་ཞིག་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ཕས་ཀྱང་བུ། ཁྱོད་ཅི་ཟེར། ཁྱོད་སྨྲས་པ་བཞིན་དུ་བྱའོ། །ཞེས་སྨྲས་སོ། །ཡབ། བདག་སྔོན་ཕྱི་རོལ་ཏུ་འཆག་ཏུ་མཆིས་པ་ལས་མི་མང་པོ་གོས་དང་ཟས་ཀྱི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཉོན་མོངས་ཏེ། གཅིག་ལ་གཅིག་གསོད་པ་དང༌། རྫུན་དང༌། དབང་ཟ་བ་དང༌། མི་དགེ་བའི་ལས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་བགྱིད་པ་མཐོང་ནས་དེ་དག་ལ་སྦྱིན་པ་བགྱི་བར་བསམས་ཀྱི། ཡབ་ཀྱི་བང་མཛོད་ཆེན་པོ་ལས་བྲེལ་ཅིང་ཕོངས་པ་དག་གི་ཕྱིར་ཡིད་བཞིན་དུ་སྤྱོད་དུ་གནོང་ཞིག །ཕས་སྨྲས་པ། ངས་རིན་པོ་ཆེ་དང༌། བང་མཛོད་མང་དུ་བསགས་པ་ཐམས་ཅད་ཁྱོད་ཀྱི་ཕྱིར་བྱས་པར་ཟད་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ཁྱོད་ཟེར་བ་བཞིན་དུ་མི་ཉན་ཞེས་སྨྲས་སོ།
于是太子。即时宣下。告诸人民。迦良那伽梨太子。布施穷困乏短之者。一切施给。皆悉来取。若有欲须金银宝物衣服饮食。及余所须。当施与之。即开王藏。出诸宝物。著诸城门。及置市中。随人所须。一切悉给。
于是太子即时发出通告，通告人民：‘善事太子要布施穷困贫乏的人们，一切都布施，都可以来取。如果有需要金银财宝、衣服饮食和其他一切，都会施予。’他打开国库，拿出宝物放在城门口和集市中，不管众人需要什么，全部都给予。
།དེ་ནས་དགེ་དོན་གྱིས་ཕས་གནང་བའི་ལུང་ཐོབ་ནས་ཡུལ་མི་ཐམས་ཅད་ལ་དགེ་དོན་ནི། སྦྱིན་པ་ཆེན་པོ་བྱེད་ཀྱི། ཐམས་ཅད་འདུས་ཤིང་ཤོག་ཅིག་ཅེས་བསྒྲགས་སོ།
尔时诸国。沙门婆罗门。贫穷孤老。癃残疾病。强弱相扶。次第而至。须衣与衣。须食与食。金银宝物。恣意而与。尔时人民。展转相语。遍阎浮提。皆悉来集。用王宝藏。三分向二。
一时间各国的沙门、婆罗门、贫穷者、孤儿、老人、残疾生病的人都扶老携幼地接连到来，需要衣服的就给衣服，需要食物的就给食物，金银宝物随意施予。人们争相转告，整个阎浮提的众生都来聚集，把国库的储备用掉了将近三分之二。
།དེའི་ཚེ་ན་དགེ་སྦྱོང་དང༌། བྲམ་ཟེ་དང༌། དབུལ་ཞིང་ཕོངས་པ་མགོན་མེད་པ་དང༌། ནད་པ་ལ་སོགས་ཏེ། གྲོང་ཁྱེར་གྱི་ཕྱི་རོལ་ན་ལམ་ཐོག་ཐག་ཏུ་གང་ངོ༌། །དེ་དག་ཀྱང་དཔག་ཚད་བརྒྱ་དང༌། ཉིས་བརྒྱ་དང༌། སུམ་བརྒྱ་དང༌། བཞི་བརྒྱ་དང༌། ལྔ་བརྒྱ་དང༌། དཔག་ཚད་སྟོང་གི་ལམ་ནས་འོངས་ཁ་ཅིག་ནི། དཔག་ཚད་ཉིས་སྟོང༌། སུམ་སྟོང༌། བཞི་སྟོང༌། ལྔ་སྟོང་དང༌། དཔག་ཚད་ཁྲིའི་བར་ནས་ལྷགས་ཏེ་སྤྲིན་བཞིན་དུ་འདུས་ནས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡིད་བཞིན་དུ་སྦྱིན་པ་ནི། གོས་འདོད་པ་ལ་གོས། ཟས་འདོད་པ་ལ་ཟས་རིན་པོ་ཆེ་གསེར་དང༌། དངུལ་དང༌། བཻ་ཌཱུཪྻ་དང༌། མུ་སར་གལ་བ་དང༌། བཞོན་པ་དང༌། ཐེག་པ་དང༌། ཁྱོགས་༄༅། །དང༌། སྐྱེད་མོས་ཚལ་དང༌། ཞིང་དང་རྐང་འགྲོ་ལ་སོགས་ཏེ་ཡིད་བཞིན་དུ་སྦྱིན་པར་བྱས་སོ། །དེ་ལྟར་སྦྱིན་པ་ལ་ཞུགས་ཏེ་ཡུན་རིང་ཞིག་ལོན་པ་དང༌།བང་མཛོད་སུམ་ཆ་གཅིག་ཟད་ནས་
时典藏臣。入白王言。大王典领五百小国。诸国使命。当有往反。事须宝物。还相报遗。太子布施。用王内藏。三分之物。向用其二。王可思之。勿令后悔。王闻是语。而告臣言。我此太子。意好布施。其心猛盛。不可回转。若当禁遮傥违其意。令其忧恼。当云何耶。分恣其意。莫得违失。如是数时。太子布施。所残藏物。三分用二。
典藏大臣进宫来启奏国王：‘大王您统领着五百属国，各国来朝的使节须要来往，这些都需要宝物礼尚往来。太子现在布施，已经用掉了国库储备的三分之二。大王您可要三思，不要后悔。’国王听后就对这位官员说：‘我这个太子，喜好布施，心意猛烈，不能回转。如果禁止他这样作，违背了他的心意，让他忧愁苦恼，那该怎么办呢？理应随顺他的心意，不要违背他。’这样没过多久，太子布施掉了所剩财物的三分之二。
མཛོད་སྲུང་གིས་རྒྱལ་པོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །སྲས་ཀྱིས་བང་མཛོད་ལས་སྦྱིན་པ་བགྱིས་ནས་སུམ་ཆ་ནི་ཟད་པས། སུམ་གཉིས་ཙམ་ལས་མ་ལུས་ན། ཕན་ཚུན་དུ་འདྲུལ་བའི་སྐྱེས་དང༌། ཚོང་ཟོང་ཅི་ལས་བགྱི་དགོངས་ཤིག་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ང་ནི། སྲས་འདི་ལ་བྱམས་པས་ངོ་མི་ལྡོག་གིས་།བང་མཛོད་སྟོངས་ཀྱང་བླའོ༑ ༑ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ནས་ཡང་རིང་ཞིག་ལོན་པ་དང་བང་མཛོད་སུམ་གཉིས་ནི། ཟད། སུམ་ཆ་ཙམ་ལུས་པ་དང༌།
臣复白王。前所残物。日日布施。三分之中。已更用二。余残少许。当俟信遗。不可尽用。愿王熟思。后莫见咎。王便思惟。而告臣曰。吾爱此子。特复倍余。不忍显露违逆其意。若来索宝。小避行来。若其急索。且复与之。乍得乍否。可延日月。尔时藏臣。得王教已。太子后日。来索宝时。其臣讬缘。余处行来。或时索得。或时不得。不能一一称其所须。
典藏又来上奏：‘上回剩下的那些财物，天天布施，又用掉了三分之二，剩下的少许要留作信使之用，不能用完了。希望国王深思，以后不要怪罪我。’国王想了一会儿，告诉这官员说：‘我喜爱这个太子甚于其他一切，不忍心显出拒绝他的心愿。他如果来取财宝时，你就暂时外出回避；如果他催得急了，还是给他，这样他有时要到有时要不到，可以延缓时日。’官员得到国王的指示后，太子后来索要宝物时，就借故到别处回避。太子有时能拿到财物，有时不能，不能一一满足他的需要。
མཛོད་སྲུང་གིས་ཡང་རྒྱལ་པོ་ལ་ད་ནི། བང་མཛོད་སུམ་གཉིས་ཙམ་ནི་ཟད། སུམ་ཆ་ཙམ་ལས་མ་ལུས་ན། ཕན་ཚུན་སྐྱེས་བསྐུར་བ་དང༌། ཚོང་ཟོང་ཅི་ལས་བགྱི་ཞེས་སྨྲས་སོ། །རྒྱལ་པོས་དེ་ལ་བསྒོ་བ། ངའི་སྲས་སྡུག་ཆེས་ཏེ་ངོ་མི་ལྡོག་པས་སྨྲ་མི་ཕོད་ཀྱི། ཁྱོད་ཀྱིས་ཐབས་ཅི་ལེགས་སུ་བྱོས་ལ་བྲེལ་ཅིང་མི་ཁོམ་པ་ལྟར་བསྙད་ཐོགས་ཤིག །མཛོད་སྲུང་གིས་རྒྱལ་པོ་ལས་ལུང་ཐོབ་ནས་མཛོད་སྒོ་བཅད་དེ་དོན་གཉེར་དུ་སོང་ངོ༌། །དེ་ནས་སློང་བ་དག་དགེ་དོན་གྱི་ཐད་དུ་ལྷགས་ནས་བར་འགའ་ནི། མཛོད་སྲུང་མི་རྙེད་དེ་མཛོད་སྒོ་མི་ཕྱེད། གལ་ཏེ་མཛོད་སྲུང་འོངས་ན་ཡང་ཡིད་བཞིན་དུ་མི་སྟེར་བས།
太子觉之。而自念言。今此藏臣。有何力能。敢违失我。不相承用。将是王意。故使尔耳。又人子礼。不应竭用父母库藏。令其尽也。今此藏中。所残无几。我当云何。得于财宝。给施一切令无有尽。
太子察觉到这事，自己想道：‘这个守库的官员有什么能力敢违背我，不听我吩咐？这肯定是父王的授意，才出现这种情形。再者为人之子，理应不该用光父母的储蓄，令仓库变空。现在仓库里所剩无几，我应怎样才能得到足够的财宝，施舍一切人令他们无有匮乏呢？’
དགེ་དོན་གྱིས་འདི་སྙམ་དུ་བསམས་སོ། །འདི་ལྟར་གྱུར་པ་འདི་ནི། མཛོད་སྲུང་གིས་ཐུགས་མི་ཐུབ་པས་ཡབ་ཀྱི་མན་ངག་འོངས་ཀྱི། ཡོང་ཡང་བུས་ནི། ཕའི་མཛོད་སྟོངས་པར་བྱ་བ་མི་རིགས་ཀྱི། བདག་གིས་ད་ཐབས་ཅི་ཞིག་བྱས་ན་རིན་པོ་ཆེ་ཡིད་བཞིན་དུ་རྙེད་དེ། སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ལ་ཕན་འདོགས་པར་འགྱུར་སྙམ་བསམས་ནས་མི་དག་ལ་
作是念已。即问诸人。今此世间。作何事业。可得多财。称意足用。有一人言。不避剧难。远出贩卖。可得多财。有一人言。垦治田亩。不避寒暑。广种五谷。可得多财。有一人言。多养六畜。随时将护。时节蕃息。可得多财。有一人言。唯不顾命。能入大海。至龙王宫。求如意珠。斯事成办。最得多财。
这样想了，他就问很多人：‘在现今的世界上作什么事业可以得到很多财物，随意使用？’一个人说：‘不怕艰险到远方贩卖货物可以得到很多钱财。’一个人说：‘耕种田地，不管冷热，多种五谷，可以得到很多财物。’一个人说：‘多养家畜，随时看护，按时节让它们繁衍可以得到很多财物。’一个人说：‘只有不顾惜性命，入大海到龙宫求取如意宝珠，这事如果成功了，能得到最多的财物。’
འདི་སྐད་ཅེས་དྲིས་སོ། །འཇིག་རྟེན་ན་ལས་ཅི་ཞིག་བྱས་ན་ནོར་དབྱིག་མང་དུ་རྙེད་ཅིང་ཟད་མི་ཤེས་པར་འགྱུར་ཞེས་དྲིས་པ་དང༌། ཁ་ཅིག་ནི། ཞིང་ཆེར་རྨོས་ན་ནོར་དབྱིག་མང་པོར་འགྱུར་ཞེས་ཟེར་རོ། ཁ་ཅིག་ནི། རྐང་འགྲོ་སྤེལ་ཏེ་སྤོགས་བྱས་ན་ནོར་མང་དུ་རྙེད་དོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །ཁ་ཅིག་ནི། ལམ་རིང་པོར་ཚོང་སྤོགས་བྱས་ན་ནོར་མང་དུ་རྙེད་ཅེས་ཟེར་རོ།ཁ་ཅིག་ནི། རྒྱ་མཚོར་ཞུགས་ཏེ་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་བླངས་ན་རིན་པོ་ཆེ་མང་དུ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་ཟེར་རོ།
于时太子闻众人语。而自念言。行贾种田。畜养六畜。且非我宜。得利无几。唯入大海。诣龙王宫。此入我意。当勤求是事。作是念已。往白父王。我欲入海。求索珍宝。给施众生。用之无尽。唯愿父母。当见听许。
太子听了人们的种种说法后想道：‘从商、种田、饲养家畜，都不适合我，得到的利润也很少，只有入海到龙宫才最合我的心意，应当努力去做这事。’他打定了主意去对国王说：‘我打算入大海去寻求珍宝，布施众生，可以永不竭尽。希望父母能答应我。’
།དགེ་དོན་གྱིས་དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ་ཐོས་ནས་ཞིང་རྨོ་བ་དང༌། རྐང་འགྲོ་སྤེལ་བ་དང༌། ལམ་རིང་པོར་ཚོང་ལ་འགྲོ་བ་ནི། ངའི་ཆ་མ་ཡིན་གྱི། རྒྱ་མཚོར་འཇུག་པ་འབའ་ཞིག་ངའི་ཆ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སྨྲས་ནས་རྒྱ་མཚོར་འཇུག་གོ་སྙམ་དུ་བསམས་ཏེ་ཕ་མ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །བདག་ནི། རྒྱ་མཚོ་ནས་རིན་པོ་ཆེ་མང་དུ་བླངས་ཏེ་དབུལ་ཕོངས་པ་ལ་སྦྱིན་པ་ཡིད་བཞིན་དུ་བགྱིའོ། །བདག་རྒྱ་མཚོར་རིན་པོ་ཆེ་ལེན་དུ་མཆིར་གནོང་༄༅། །ཞིག་ཅེས་སྨྲས་སོ།
王及夫人。闻太子言。甚怀忧灼。问太子曰。汝有何意。而欲入海。苟欲布施。成汝本志。我家所有藏内余残。尽当与汝。以用布施。何为自弃。云欲入海。又闻海中。多诸剧难。黑风罗刹。水浪回波。摩竭大鱼。水色之山。如斯众难。安全者少。百伴共往。时有一还。汝今何急。没身危险。我及汝母。无不极忧。诸王臣民。皆怀灼惕 之惧。念舍此意。勿更纷纭。
国王和夫人听了太子的话心急如焚，他们问太子：‘你为什么想要去大海呢？如果你要布施，成就你的本愿，我们家仓库里所有剩下的储蓄都给你，用来布施，为什么不顾性命，说要入海呢？何况听说大海中有很多大灾难，黑风、罗刹、水浪回波、摩竭大鱼、暗礁。面对这样众多的灾难，能安全回来的人很少。一百个人结伴出海，有时只有一个生还，你今天有什么急事让自己身陷危险之中呢？我和你母亲都为你极度担心，众小国王和大臣、百姓们都如火烧一般为你担心。快快打消这个念头吧，不要再说来说去。’
།དེའི་ཕ་མས་དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲས་པ་ཐོས་ནས་འཁམས་ཏེ་བུ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །འཇིག་རྟེན་ན་དབུལ་ཕོངས་པ་དག་ནི། བློ་མེད་དེ༑ ལུས་སྲོག་དང་བསྔོས་ནས་འགྲོ་བར་བྱེད་དོ། །ཁྱོད་ཅིས་ཕོངས་ན་དེ་ལྟ་བུར་སེམས་ཏེ། ཁྱོད་སྦྱིན་པ་བྱེད་འདོད་ན་ཁྱིམ་ན་ཡོད་པའི་ནོར་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པར་ཁྱོས་ཤིག །རྒྱ་མཚོར་ནི། འགྲོར་མི་རུང་སྟེ་རྒྱ་མཚོའི་ནང་ན་ཆུ་རླབས་དང༌། དཔའ་ཀློང་འཁྱིལ་པ་དང༌། ཆུ་སྲིན་དང༌། ཀླུ་གདུག་པ་དང༌། སྲིན་མོ་དང༌། རི་ཆུའི་མདོག་ཅན་ལ་སོགས་པ་ཤིན་ཏུ་ཡང་བའི་བགེགས་མང་དུ་ཡོད་པས་ཐར་པར་དཀའ་ན། ཁྱོད་ཅིས་ཕོངས་ཏེ་སྲོག་དང་བསྔོ་བར་བྱེད། །འདི་ལ་ནི། ཉན་པ་མེད་ཀྱི། མ་སེམས་པར་འདུག་ཅིག་ཅེས་བསྒོའོ།
于是太子。闻王此语。心存大计。志期拔济。王虽留遮。意不倾动。规尽身命。成办其事。布身于地。腹拍王前。因白王言。唯愿垂哀。遂子本心。若必拒逆。不见听许。伏身此地。终不起也。
虽然听到国王这样说，但太子心系大事，立志要拔济天下苍生。国王虽然万般挽留，但他心不动摇，准备以牺牲性命来成办这件事。他五体投地匍匐在国王面前，对国王说：‘恳请你们哀悯我，实现儿子的本愿，如果你们一定要拒绝不答应的话，我就伏身在这里始终不起来。’
།དགེ་དོན་གྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་བསྒོ་བ་ཐོས་ནས་བསམ་པ་བཞིན་དུམ་གྲུབ་པས་ཡི་དམ་བཅས་ཏེ། བསམ་པ་འདི་མ་གྲུབ་ཀྱི་བར་དུ་ཕ་མའི་མདུན་དུ་ས་ལ་ཁས་བུབ་ཏུ་ཉལ་ཏེ་མི་ལྡང་ངོ་སྙམ་བསམས་ནས་ཡབ་ཡུམ་གྱིས་མཁྱེན་པར་མཛོད་ཅིག །བདག་ནི། བསམ་པ་བཞིན་མ་གྲུབ་ཀྱི་བར་དུ་ཁས་བུབ་ཏུ་ཉལ་བ་འདི་ལས་མི་ལྡང་ངོ༌། །ཞེས་སྨྲས་སོ།
[autobug于2014-10-16 11:16编辑了帖子]
最新喜欢：
等 1 位声友
等 1 位声友
